NUK ĖSHTĖ HUMANE, DEMOKRATIKE AS LIGJORE MBAJTJA NĖ BURG E GAFURR ADILIT, PĖR SHKAK TĖ BINDJEVE TĖ TIJ POLITIKE E KOMBĖTARE SI SHPREHJE E RIBASHKIMIT DHE E ĒLIRIMIT ANTIKOLONIAL TĖ SHQIPTARĖVE NĖ BALLKAN

APEL VĖLLAZĖROR



PRESIDENTIT TĖ REPUBLIKĖS SĖ SHQIPĖRISĖ, ALFRED MOISIU



I nderuar Zoti President, Alfred Moisiu

Me keqardhje morėm lajmin se mė 1 korrik tė kėtij viti inspektorėt e lartė tė SHIK-ut nė territorin e Republikės sė Shqipėrisė e kanė arrestuar dhe burgosur Gafurr Adilin, kryetarin e Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar/FBKSH/, me pretekst se ai si “shtetas i huaj i ka shkelur ligjet dhe cenuar interesat” e Republikės sė Shqipėrisė. Me gjithė respektin dhe besimin ndaj autoriteteve dhe zėdhėnėsėve tė Ministrisė sė Punėve tė Brendshme tė Shqipėrisė, ne konsiderojmė se njė konstatim i kėtillė i organeve pėrkatėse tė policisė dhe tė gjyqėsisė hetuese tė qeverisė shqiptare, ėshtė i ngutshėm, hipotetik dhe i paqėndrueshėm, pėr shkak se ne, qe mė se tri dekada e kemi tė njohur fare mirė personalitetin dhe veprėn kombėtare patriotike tė deritashme tė vėllaut tonė, Gafurr Adilit. Ai mund tė jetė i gjykuar nė Tiranė, por assesi pėr kryerje tė ndonjė “akti nacionalist” apo “racist”, si deklaron shtypi zyrtar i Tiranės (Korrieri, Shekulli dhe Gazeta Shqiptare). Pėr vepra “nacionaliste” tė shpifura dhe tė konstruktuara me paramendim, sikurse para 30-tė viteve tė shkuara, Gafurr Adilin, mirėfilli janė tė gatshme ta gjykojnė me “burg tė rėndė shumėvjeēar” vetėm gjykatat inkuizitore antishqiptare tė Serbisė, tė Malit tė Zi dhe tė FYROM-it, pėr shkak se kėto “institucione tė drejtėsisė” gjithmonė nė ushtrimin e veprimtarisė sė tyre procedurale dhe legjislative, idetė, luftėn dhe pėrpjekjet e ēdo shqiptari pėr t’u ēliruar dhe shkėputur nga tutela sundimit mizor kolonialist serbomadh, e kanė cilėsuar “ligjėrisht” si “vepėr penale me pėrmbajtje nacionaliste dhe raciste kundėr interesave tė popujve sllavė, si dhe tė shkatėrrimit tė Serbisė sė Madhe(Jugosllavisė), me qėllim pėr t’iu bashkėngjitur territorialisht Shqipėrisė”. Mirėpo, ipso facto gjyqet e tilla, tė organizuara dhe tė montuara kundėr shqiptarėve, edhe pse nuk ishin me bazė ligjore, kishin pėr qėllim qė pėrmes startegjisė sė tyre tė terrorit dhe tė frikėsimit, t’i detyronin tė gjitha gjeneratat e patriotėve shqiptarė, qė ata t’i braktisnin idelain dhe aspiratat shekullore pėr liri dhe pavarėsi tė tokave tė tyre stėrgjyshore, por fatbardhėsisht qė nga viti 1912 e deri mė sot, njė strategji e kėtillė e asimilimit dhe e shfarosjes sė shqiptarėve nė Kosovė dhe nė trojet e tjera tė Shqipėrisė Etnike, kurrė nuk arriti tė bėhet realitet i “arkitekturės” hegjemonsite tė Serbisė sė Madhe.

Duke konsideruar se Gafurr Adili ėshtė arrestuar dhe burgosur pa tė drejtė, pėr shkak tė bindjes, tė pėrcaktimit dhe tė veprimtarisė sė tij ideopolitike dhe kombėtare nė favor tė mbrojtjes sė ekzistencės dhe tė interesave vitale tė popullit shqiptar, tė kolonizuar dhe tė shtypur nga sundimi i egėr kolonialist serbosllav, ne si intelektualė shqiptarė dhe veprimtarė tė shkencės dhe tė kulturės kombėtare shqiptare dhe tė asaj ndėrkombėtare, gjithashtu, tė pėrcaktuar dhe tė vendosur pėr tė mbrojtur sine qua non tė drejtėn historike dhe interesin e pėrgjithshėm tė kombit dhe tė shtetit shqiptar brenda kufijve tė tij etnikė, e ndjejmė si detyrim moral, kombėtar dhe atdhetar qė t’iu drejtohemi me kėtė apel vėllazėror dhe shqiptar (i cili nuk prejudikon nė asnjė mėnyrė ndonjė element shprehės tė gjuhės sė komunikimit tė panatyrshėm, qė do tė cenonte integritetin e personalitetit tė Juaj si njeri dhe si institucionin shtetėror), qė ta lironi nga burgu i Tiranės, Gafurr Adilin, kryetarin e Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar(FBKSH), sepse dyshojmė qė motivet e arrestimit dhe tė burgosjes sė tij kanė thjesht karakter politik dhe propagandistik, tė gatuara, tė pėrgatitura dhe tė “importuara” nė Shqipėri nga “kuzhinat” e burgjeve famėkeqe serbosllave tė Idrizovės, tė Nishit, tė Pozharevcit, tė Sremska Mitrovicės, tė Velika Gradishkės, tė Goli Otokut, tė Padinska Skelės, tė Beogradit etj., kėtu e 20 vjet mė parė nė ish-Jugosllavinė-Serbinė e Madhe tė Titos, pėrkatėsisht tė Slobodan Milosheviqit. Mirėpo, qeveria shqiptare (me gjithė aktin e ngutshėm tė arrestimit dhe tė burgosjes sė Gafurr Adilit), nuk do tė duhej tė binte nėn ndikimin dhe gėnjeshtrat e fabrikuara dhe tė trilluara tė shėrbimeve policore sekrete, si dhe tė gjykatave politike-policore tė Unionit tė SMZ-sė dhe tė FYROM-it (pėr t’i riburgosur dhe pėr t’i rigjykuar shqiptarėt sikurse Gafurr Adilin pėr “nxitje tė urrjetjes ndėrnacionale”, siē e rėndojnė atė akuzat e dosjeve tė tij tė mėparshme tė zeza, tė montuara nga shėrbimet sekrete policore dhe nga gjyqet politike tė regjimeve paraprake nacionaliste serbosllave), nė saje tė sė cilave plot 5o vjet burgjet e tyre kanė qenė tė “banuara” vetėm me tė burgosur shqiptarė tė pambrojtur nga askush, ndėr tė cilėt edhe Gafurr Adili qė nga mosha rinore, si nxėnės i shkollės sė mesme nė “Republikėn Socialiste tė Maqedonisė” dhe, si studnet i Universitetit tė Kosovės, e mė pas i pėrndjekur nga fallangat e ndryshme policore dhe ushtarake (udba dhe kos etj.) serbosllave dhe kolaboracionsite edhe nėpėr shtete tė ndryshme tė Evropės. Sa kanė qenė “me bazė ligjore” akuzat dhe dėnimet individuale dhe kolektive kundėr shqiptarėve nė “temėn e pėrndezjes sė urrjetjes ndėrnacionale dhe tė prishjes sė bashkim-vėllazėrimit”, fatkeqėsisht kėtė e vėrtetoi preludi i ushtrimit tė gjenocidit dhe tė reprezalieve serbomalazeze mbi shqiptarėt dhe Kosovėn, i cili e tronditi dhe e shokoi tėrė botėn, si dhe vetė Shqipėrinė, e cila brenda pesėmujorit tė parė tė vitit 1999, qe vėrshuar nga afro 800.000 mijė “refugjatė” shqiptarė nga Kosova. Pra, sė fundi, hollokausti serbomadh dhe djegia e Kosovės mė 1998-1999, e vėrtetuan para opinionit tė brendshėm ballkanik dhe atij ndėrkombėtar se nė cilėn anė ishte “ mbarėsuar” pothuajse mė se njė shekull nacionalshovinizmi dhe urrjetja brutale racore, ajo ishte ana serbonalazeze, e jo ana shqiptare. Historikisht ėshtė provuar se as nė formėn doktrinare, as nė atė praktike nuk ka qenė i njohur fenomeni i nacionalizmit dhe i racizmit shqiptar.

Duke vlerėsuar se veprimtaria e deritashme politike dhe kombėtare e Gafurr Adilit ishte nė pėrputhje tė plotė me shprehjen objektive dhe tė ligjshme tė kėrkesės historiko-politike pėr ribashkimin e kombit shqiptar dhe tė ēlirimit antikolonial tė territoreve tė Shqipėrisė Etnike, tė cilat edhe sot (pėr shkak tė subjektivitetit dhe njėanshmėrisė sė drejtėsisė sė Evropės sė civilizuar, si dhe pėr arsye tė inferioritetit tė politikės shqiptare ) nė fillimshekullin XXI, gjenden nėn sistemin e kolonializmit klasik tė Serbisė, tė Malit tė Zi, tė FYROM-it dhe tė Greqisė. Lufta programore dhe pėrpjekjet politike paqėsore tė Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar(FBKSH), tė udhėhequr nga kryeatri i saj, Gafurr Adili kanė pėr qėllim dhe synim tė fundit zgjimin e ndjenjės dhe tė pėrgjegjėsisė gjithėkombėtare shqiptare si parim dhe vlerė kulmore tė ribashkimit dhe tė rezistencės antikoloniale ēlirimtare kombėtare pėr t’i shkėputur pėrgjithmonė vargonjtė e tiranisė sė pėrgjakshme koloniale serbosllave, dhe pėr ta pėrmbysur verdiktin e imperializmit serbomadh tė viteve 1912-1913; 1915-1919-1920; 1939-1945; 1945-1999, i cili pa tė drejtė ra mbi kurrizin e gjithė popullit shqiptar, dhe pati pėr pasojė tragjike copėtimin dhe grabitjen e tokave tė tyre indigjene tė Shqipėrisė Etnike.

Prandaj, konsiderojmė se, pėrpjekjet politike e paqėsore pėr ēlirim dhe pavarėsi tė popullit dhe tė territorit etnik shqiptar, tė kolonizuar nga shtetet kolonialiste sllave, tė cilat hėpėrhė janė duke u zhvilluar nė kuadrin e Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar nėn drejtimin e Gafurr Adilit dhe bashkėmendimtarėve dhe bashkėveprimtarėve tė tij, moralisht dhe ligjėrisht nuk mund tė jenė objekt arrestimesh, burgosjesh apo denoncimesh (sikurse nė rastin konkret qė kanė vepruar pėrfaqėsuesit e SHIK-ut me arrestimin dhe brugosjen e veprimtarit dhe udhėheqėsit politik, Gafurr Adili), sepse janė nė harmoni tė plotė me parimet dhe me dispozitat e Kushtetutės sė Shqipėrisė, edhe me ato tė Kartės sė Kombeve tė Bashkuara nė tė cilat ėshtė e sanksionuar e drejta e vetėvendosjes sė popujve dhe e vendeve tė kolonizuara nė mbarė botėn. Sė kėndejmi, kjo e drejtė dhe kėrkesė e ligjshme nuk mund t’i mohohet vetėm popullit tė kolonizuar shqiptar dhe territorit tė tij etnik, tė copėtuar nga katėr shtete kolonialiste sllave nė Ballkan.

I nderuar Zoti President, Moisiu

Jemi tė vetėdijshėm pėr tė gjitha kushtet dhe rrethanat nė tė cilat ndodhen sot Shqipėria dhe tė gjithė shqiptarėt nė Ballkan nė ndėrthurjen dramatike tė proceseve dhe tė reformave ekonomiko-shoqėrore dhe demokratike, qė imponojnė dialektikėn e ndėrvarėsisė sė bashkėpunimit dhe tė bashkėveprimit tė faktorėve subjektivė dhe objektivė tė politikės sė brendshme dhe diplomacisė shqiptare me faktorėt e jashtėm tė politikės sė bashkėsisė ndėrkombėtare. Mirėpo, me gjithė respektimin dhe vlerėsimin pozitiv tė krijimit tė marrėdhėnieve dhe tė realiteteve tė reja ekonomiko-shqoėrore, multietnike, integruese, politike e demokratike si nė kuadrin e Paktit tė Stabilitetit tė Shteteve tė Evropės Juglindore, ashtu edhe nė Ballkan, ne qė nuk merremi me politikė, por me veprimtari shkencore, nuk kemi asnjė tė drejtė morale, njerėzore, kombėtare as profesionalee, qė ta murkullojmė dhe ta heshtim tė vėrtetėn historike mbi ēėshtjen e pazgjidhur koloniale shqiptare nė Ballkan, pėr hir tė ndonjė interesi tė ngushtė personal, grupor, ideologjik ose partiak tė politikės ditore qoftė tė brendshme apo tė jashtme.



Edhe pse me vite tė tėra jemi nė shėnjestėr dhe nėn trysninė e survejimin permanent tė qarqeve tė ndryshme virulente dhe agresive tė agjentėve dhe tė agjenturave tė imperialistėve serbosllavė nė Ballkan, ne si veprimtarė tė shkencės dhe tė kulturės shqiptare, nuk mund tė heqim dorė “vullnetarisht” nga ndriēimi i gjithanshėm politik dhe shkencor i kėrkesės racionale dhe tė qėndrueshme mbi historinė, drejtėsinė dhe parimin kombėtar etnik dhe territorial tė shqiptarėve nė Ballkan.



Edhe pse nė kėtė vėshtrim (pėr hir tė intrigave, mashtrimeve, pėrfitimeve personale materiale dhe tė teorive e praktikave tė ndryshme tė komplotit, tė cilat janė mjetet dhe instrumnetet mė oprecionalizuese tė koniunkturave politike dhe diplomatike antishqiptare nė funksion tė shkatėrrimit dhe tė denigrimit tė vlerave individuale dhe kolektive kombėtare shqiptare) reflektohen sfida dhe tendenca, qė t’i sofistikojnė dhe kontestojnė prirjet dhe angazhimin tonė politik, kombėtar dhe shkencor nė sensibilizimin dhe nė mbrojtjen e kėrkesės pėr ribashkim dhe ēlirim kombėtar antikolonial, qė rezulton nga objektivat dhe interesat prioritare strategjike tė Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar(FBKSH), ne nuk do t’u nėnshtrohemi as nuk do t’u bindemi verbėrazi egocentrizmit dhe egoizmit tė tyre antishqiptar dhe, asnjė presioni tjetėr tė politikės propagandistike tė shovinizmit serbosllav ballkanik dhe tė aleancave tė tij mbrojtėse, qė kanė pėr qėllim afatgjatė ta pėrvetėsojnė politikėn dhe shkencėn shqiptare nė favor tė interesave tė mbrojtjes sė sovranitetit kolonialist dhe imperialist tė Serbisė dhe tė Malit tė Zi nė Ballkan, por me ndjenjėn e pėrgjegjėsisė mė tė lartė pėr fatin e ribashkimit tė gjithė kombit dhe atdheut shqiptar, nuk do tė kursejmė asgjė prej vetes, qė vazhdimisht tė kontribuojmė nė mbėshtetjen dhe nė avancimin e politikės shqiptare, qė ēon drejt hapjes sė shtigjeve tė reja nė krijimin e marrėdhėnieve paqėsore me vendet e tjera si nė rajonin ballkanik, ashtu edhe nė atė evropian.



Pavarėsisht nga ambiciet e sėmundjes sė liderizmit dhe tė “metodologjisė bashkėrenduese” tė politikave paranoide, simpliste dhe antishkencore, prapa tė cilave fshihen qėndrime antishqiptare tė bartėsve tė tyre, ne si veprimtarė tė shkencės mbjamė pėrgjegjėsi morale dhe kombėtare, qė popullit t’ia tregojmė tė vėrtetėn se pėrpjekjet, sakrificat, lufta dhe atdhedaushira e bijėve dhe e bijave tė tij mė tė mirė, si dhe kėrkesa e tyre pėr ribashkim dhe pėr t’u ēliruar nga zgjedha shekullore e kolinializmit serbosllav (pėr tė cilat ideale dhe qėllime tė larta atdhetare lufton dhe vepron pakompromis, edhe Gafurr Adili, kėtu e njėzet vite mė parė, pėr ēka, pa tė drejtė ėshtė arrestuar, burgosur dhe ekziston rreziku tė denocohet nga regjimet totalitare kolonialiste serbosllave, vetėm pse ishte shqiptar, vetėm pse kėrkonte liri, mėvetėsi dhe shpėtim pėr popullin e kolonizuar shqiptar nga thundra e huaj barbare sllave. Ėshtė pėr t’u habitur dhe pėr tė mos i besuar vetėvetes se pėr motive tė kėtilla ēlirimtare kombėtare, Gafurr Adili, kryetari i FBKSH-sė, mė 1 korrik, 2003, ėshtė arrestuar dhe burgosur “gabimisht” edhe nga SHIK-u i pushtetit tė sotėm demokratik tė Republikės sė Shqipėrisė) ėshtė e drejtė e moralshme dhe e obligueshme, si dhe tėrėsisht e justifikueshme me ligjet dhe me ligjshmėritė e sė drejtės ndėrkombėtare dhe tė rendit tė ri juridik pozitiv ndėrkombėtar.





Pavarėsisht nga pesha e torturave, e vrasjeve, e burgosjeve dhe e gjenocideve koherente sistematike dhe tė institucionalizuara mbi qenien gjithėkombėtare shqiptare nė shekuj, si dhe nga “trajtesat politike” me pėrmbajtje dhe vlerėsime tė sipėrfaqsishme, tendencioze, tė pathemelta, aprioristike, antihistorike dhe antishknecore (nė dritėn e zymtė tė modernės sė sotme ekspansioniste dhe kolonialiste), ne si intelektualė shqiptarė me bindje dhe me besim tė palėkundshėm ndaj interesit nacional gjithėkombėtar shqiptar, nuk do tė abstenojmė, as nuk do tė devijojmė pėr asnjė milimetėr nga sensibilizimi dhe mbrojtja e idesė dhe e konceptit tė politikės strategjike shqiptare pėr ēlirimin antikolonial tė Kosovės, si dhe tė gjitha trojeve tė tjera shqiptare, tė kolonizuara dhe tė copėtuara nga shtetet kolonilaiste sllave nė Ballkan, edhe pse jemi tė vetėdijshėm se kjo aspiratė dhe imperativ ynė shekullor nuk mund tė bėhet “brenda natės”, mirėpo, ne ia kemi borxh popullit, qė dot mos ta heshtim problemin kolonial tė 50% tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė sė kolonizuar nga shtetet fqinje sllave(Serbia, Mali i Zi, FRYM-i dhe Greqia) ballkanike, sepse ndryshe, brezat e rinj tė sotėm, edhe ata, qė do vijnė pas nesh, me tė drejtė do na gjykonin dhe mallkonin, nėse ne, nuk do tė arrinim qė, shkencėrisht atyre t’ua lėmė amanet hartėn e kufijve etnikė dhe gjeopolitikė tė Shqipėrisė Etnike. Vetėm nė kėtė mėnyrė ata do tė jenė nė gjendje, qė t’i pėrballojnė gėnjeshtrat, pėrrallat dhe mitet e historiografisė falsifikatore dhe tė politikės religjioze tė Kishės Ortodokse Serbe, se janė nė truallin e tyre etnik shqiptar, e jo kursesi nė “zemrėn” dhe “djepin” e territorit tė huaj serbosllav, siē pohojnė pa turp “mantijat e zeza”, duke i ndėrruar, me shekuj, e edhe sot tezat nacionalshoviniste dhe imperialiste tė Serbisė sė Madhe.



Konsiderojmė se pėr pozitėn e sotme tragjike tė kombit shqiptar tė kolonializuar dhe tė copėtuar nė Ballkan, pėrgjegjėsinė mė tė madhe e mbajnė forcat udhėheqėse politike nė pushtet dhe vetė inteligjencia shqiptare, qė nė forma, dhe pėr shkaqe tė pakuptueshme, e heshtė ēėshtjen e ribashkimit dhe tė ēlirimit antikolonial si tė Kosovės, ashtu edhe tė rajoneve tė tjera, qė historikisht i pėrkasin tėrėsisė territoriale tė Shqipėrisė Etnikie.



Ne vlerėsojmė se ėshtė potez i gabuar dhe i papėrmirėsueshėm politik, nėse para bashkėsisė ndėrkombėtare pranojmė se, ēėshtja e Kosovės dhe e viseve tė tjera shqiptare ėshtė “ēėshtje ndėrnacionale” kontestuese, e jo ēėshtje e pazgjidhur koloniale shqiptare nė relacionet ballkanike. Natyrisht, se prioritet parėsor strategjik dhe politik duhet tė ketė zgjidhja e problemit kolonial tė Kosovės.



I nderuar Zoti President, Mosiu



Ne konsiderojmė se, pėrpjekjet tona nė fushėn e shkencės dhe tė politikės shqiptare dhe tė asaj ndėrkombėtare, qė tė mos e heshtim porblemin e pazgjidhur kolonial shqiptar nė Ballkan, as historikisht, as politikisht, e as diplomatikisht nuk meritojnė tė apostrofohen si “tendencė” apo “prirje skajshmėrie”, qė sipas logjikės sė molepsur tė profiterėve tė politikės kombėtare shqiptare, ka pėr qėllim “destabilizimin” e paqes dhe tė sigurisė nė rajon. Pėrkundrazi, pėrpjekjet tona tė pareshtuara janė nė funksion tė bashkėpunimit tė ndėrsjellė dhe tė krijimit tė klimės sė favorshme tė detantit paqėsor, tė thellimit tė masave tė sigurisė dhe tė mirėbesimit politik nė Ballkan, por jo assesi, duke i izoluar shqiptarėt e kolonizuar si “tepricė minoritare” nėpėr rezervatet latifundiste koloniale tė Serbisė, tė Malit tė Zi, tė FYROM-it dhe tė Greqisė, sepse kjo do tė ishte e pamoralshme dhe e papranueshme edhe pėr vlerat fundamentale universale tė rendit tė ri botėror (liria, siguria, rendi, drejtėsia, paqja dhe mirėqenia) edhe pėr shkencėn e sė drejtės ndėrkombėtare dhe tė marrėdhėnieve politike ndėrkonbėtare.



Edhe kėrkesa e shqiptarėve pėr vetėvendosje dhe ribashkim duhet kuptuar drejt, sepse ėshtė e njėllojtė pėr nga pėrmbajtja dhe karakteri i saj, sikurse edhe kėrkesa historikisht e drejtė e gjermanėve, tė cilėt pas pėrfundimit tė “kaptinės 50-vjeēare” tė luftės sė ftohtė, pėrkatėsisht pas shembjes sė ish-BRSS-sė(1989), arritėn tė ribashkohen nė njė shtet tė vetėm nė Evropė. Ribashkimi i Gjermanisė i pėrgėnjeshtroi praktikisht tė gjitha “analizat vlerėsiuese” spekuluese dhe tendencioze tė politikave me prirje antigjermane, sepse ky proces ndikoi pozitivisht nė thellimin e bashkėpunimit ekonomiko-politik e ushtarak evropian, si dhe nė stabilitetin e ruajtjes sė paqes dhe tė sigurisė sė tėrė Evropės. Nė kėtė kontekst, duhet tė shikohet dhe trajtohet edhe kėrkesa historike e shqiptarėve pėr ribashkim nė njė shtet etnik shqiptar nė Ballkan, i cili do tė jetė faktori kryesor pėr rujatjen e ekulibrit tė paqes dhe tė sigurisė, jo vetėm nė dimensione rajonale, por edhe mė gjerė.



Prandaj, ne konsiderojmė se shtruarja e kėrkesės pėr ēlirim antikolonial sllav dhe pėr ribashkimin gjithėkombėtar nuk mund tė cilėsohet se ka karakter “nacionalist” ose “regresiv” apo “destabilizues” as pėr politikėn shqiptare, as pėr manovrimin e saj diplomatik nė rajon, dhe mė gjerė nė marrėdhėniet ndėrkombėtare, por ėshtė “temė” historiko-pilitike, qė kėrkon qasje dhe zgjidhje objektive si nga politikat shqiptare nė pushtet, ashtu edhe nga diplomacia dhe politika e jashtme e BE-sė, tė sanksionuara nė agjendat integruese, ekonomike, demokratike dhe paqėsore pėr popujt dhe shtetet e Evropės Juglindore.



I nderuar Zoti President, Moisiu



Sa mė sipėr, po iu drejtohemi me kėnaqėsi tė veēantė dhe me shpresa tė pathyera, se do tė merrni parasysh konsideratat tona, qė kanė tė bėjnė me aktualizimin, me trajtimin dhe me mbrojtjen e drejtpėrdrejtė tė ēėshtjeve jetike kombėtare, politike dhe territoriale tė shqiptarėve nė Ballkan. Ju lutemi qė pėr kėto ēėshtje madhore, qė pėrcaktojnė fatin historik tė kombit dhe tė atdheut shqiptar, t’i merrni tė gjitha masat pėrkatėse pėr shpėtimin e tyre. “SOT ĖSHTĖ DITA E FUNDME. SOT A KURRĖ. KOMBI PRET PREJ JUSH KĖTĖ AKT PATRIOTIZME DHE URTĖSIE POLITIKE. KOMBI PRET PREJ JUSH TĖ BĖNI DETYRĖN ME DORĖN NĖ ZEMĖR PĖR TĖ MIRĖN E ATDHEUT”.(Fan Stilian Noli).



S’ka dyshim se, kėshtu, njėkohėsisht do tė pėrmbushnit edhe kėtė amanet tė pavdekshėm tė Fan S. Nolit (erudit dhe figurė e shquar poliedrike e kulturės, e letėrsisė dhe e shkencės kombėtare shqiptare), patriotit dhe luftėtarit tė pakompromis nė mbrojtjen dhe shpėtimin e qenies shqiptare dhe tė vlerave tė pėrgjithshme historike, politike dhe kombėtare tė Shqipėrisė Etnike.



Gjithashtu, po tė ishte gjallė i ndjeri, Fan Noli ynė i madh, do t’i bashkėngjitej edhe kėsaj kėrkese tonė historike dhe vėllazėrore shqiptare, drejtuar Presidentit tonė tė dashur dhe tė lartnderuar, Alfred Moisiut pėr lirimin nga burgu tė Gafurr Adilit (kryetarit tė Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar, i cili pėr motive politike kombėtare shqiptare, po mbahet ende nė burgun hetues tė Tiranės), nė mėnyrė qė tė mos pėrsėritet mė kurrė ndėr shqiptarė historia e recidivave(pavarėsisht nga pėrcaktimet ideologjiko-politike dhe partiake) dhe e plagėve tė hidhura tė vėllavrasjes dhe pėrēarjes brendashqiptare, si dikur: “... Nėno moj, mbaj zi pėr vėllanė, me tre plumba na e vranė, na e vranė dhe na e shanė, na i thanė trathėtor...”. Ka ardhur koha e fundit, qė nga pėsimet e derisotme, tė nxjerrim mėsime, tė bashkohemi nėn njė flamur tė pėrbashkėt tė rezistencės dhe tė pėrparimit tė pėrgjithshėm ekonomik, kulturor, politik, demokratik kombėtar dhe, duke menduar esėll dhe, duke punuar mė shumė pėr vetėveten sesa pėr promovimin e interesave tė huaja nė kurriz tė sė drejtės sė vetėvendosjes dhe tė pavarėsisė sė Kosovės-Shqipėrisė Etnike. Tė gjithė shqiptarėt qė krijojnė, veprojnė dhe flijojnė pėr shkėputjen e zinxhirėve tė sundimit barbar kolonialė serbosllavė (sikurse Gafurr Adili dhe tė tjerė) nga asnjė “politikė e moderuar, e hollė dhe elastike” qoftė ajo edhe “mė e moderuara nė botė”, qė nėnkupton nėnshtrimin kapitullues ekonomik, politik dhe kombėtar tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike nėn suzerenitetin kolonial serbosllav nė Ballkan (siē nėnvizonte dikur me tė drejtė edhe revolucionari dhe demokrati patriot shqiptar, Avni Rrustemi), nuk duhet tė arrestohen, tė keqtrajtohen dhe tė burgosen nga qeveria shqiptare e Tiranės, sepse ata janė direkt dhe indirekt nė shėrbim tė mbrojtjes sė saj, dhe tė interesave vitale kombėtare tė gjithė Shqipėrisė Etnike. Ata nuk janė “elementė turbulentė-destabilizues”, as armiqė tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė, por janė bijėt dhe ushtarėt mė tė mirė dhe mė besnikė nė pararojė tė pėrhershme tė saj. Pėr mė tepėr, ata nuk janė tė prirur tė urrejnė, as nuk e luftojnė asnjė popull, asnjė racė dhe, asnjė religjion nė Ballkan, as nė Evropė, as nė botė, qė nuk ua ka zėnė diellin e pavarėsisė dhe tė lirisė sė tyre, por moralisht dhe ligjėrisht kanė tė drejtė dhe pėr detyrė t’i urrjenė dhe t’i luftojnė tė gjitha ato regjime e sisteme kolonialiste dhe imperialiste sllave dhe tė huaja, qė me se njė shekull janė duke i mbajtur “pengjė” me dhunė, me terror dhe me gjenocid nėn “ombrellėn” e tyre vasale kolonialiste dhe neokolonialiste. Kėtė status kolonial tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike, nuk ka kulturė, nuk ka demokraci, as nuk ekziston civilzim nė botė, as rend dhe drejtėsi ndėrkombėtare, qė do tė mund ta jusitifkonte si tė drejtė dhe, tė pranueshėm pėr shqiptarėt dhe pėr politikėn demokratike zyrtare shqiptare nė Ballkan.



I nderuar Zoti President, Moisiu



Ju falenderojmė pėr mirėkuptimin dhe pėr kohėn e ēmueshme, qė do ta harxhoni nė shqyrtimin e kėtij apeli vėllazėror qėllimmirė, qė ėshtė nė funksion jo vetėm tė lirimit nga burgu tė veprimtarit tonė Gafurr Adili, por tė gjithė kauzės sė shenjtė dhe madhore kombėtare shqiptare-ribashkimit tė Shqipėrisė Etnike.

Me nderime dhe respekt tė posaēėm vėllazėror dhe atdhetar.

Prof.Dr. Mehdi Hyseni
Prof.Dr. Nehat Sadiku