Kategoritë: Nga këndi im

Nga këndi im

Shqiptarët në ish IRJM – nga integrimi në BE përmes marrëveshjes së Prespës, në “minishengenin” e Serbisë!

“A jeni për anëtarësim në NATO dhe BE me pranimin e marrëveshjes mes Maqedonisë dhe Greqisë?” ishte pyetja e referendumit të organizuar me 30 shtator të vitit 2018. “Nga 1 tetori Maqedonia do të jetë pranë vendeve ku ne aspirojmë, pranë Bashkimit Evropian…” deklaroi me këtë rast kryetari i BDI, Ali Ahmeti. “Me votimin e sotëm Maqedonia do të shkëputet nga e kaluara për të ecur rrugës drejt vlerave evropiane e perëndimore” deklaroi kryetari i ASH, Ziadin Sela.  “Me Marrëveshjen e Prespës, ne e kemi hapur derën dhe e kemi prekur me dorë integrimin euro-atlantik” deklaroi kryetari i AAA, Afrim Gashi. “Një mundësi për integrimin e vendit në BE dhe NATO dhe një mundësi më e mirë për faktorin shqiptar dhe për rolin e tyre shtetformues në Maqedoni” Deklaroi kryetari i Lëvizjes Besa, Bilall Kasami.

Referendumi dështoi, duke mos arritur pragun prej 50% të trupit të përgjithshëm votues, por kjo nuk pengoi partitë shqiptare parlamentare, që të gjitha, pa përjashtim, më 11.01.2019, pa ASNJË KUSHTËZIM me avancimin e statusit kushtetues të shqiptarëve, të votojnë ndryshimet kushtetuese, duke kurorëzuar kështu procesin e Marrëveshjes së Prespës në shërbim të pazarllëqeve për identitetin “maqedonas”. Gjithmonë duke premtuar shqiptarëve si shkëmbim, integrimin në BE.

Por, më 29 korrik 2021 parlamenti i ish IRJM, me 95 vota “për”, përfshirë të gjithë deputetët e partive shqiptare, miratoi rezolutën  e propozuar nga partia e opozitës VMRO-DPMNE e cila faktikisht përcaktoi vijat e kuqe për integrimin në BE, duke përcaktuar identitetin, gjuhën maqedonase dhe të kaluarën historike të përvetësuar, të pa negocijueshëm në kontestin me Bullgarinë, e cila ka vënë veton për hapjen e negociatave për ish IRJM. Me këtë, shpresat e Zaev për hapjen e negociatave, e njëkohësisht edhe premtimet e partive shqiptarëve për integrim në BE, mbështeten kryekëput në një ndryshim të politikës bullgare për të hequr veton e kushtëzuar me pranimin e autoriteteve të ish IRJM se gjuha dhe historia është e përbashkët me Bullgarinë. Por meqë në Bullgari nuk ka parti politike shqiptare, që do të votonin sipas urdhërit të Zaev, e edhe kryeministrit Rama nuk arriti ta bindi homologun e tij bullgar që të heqi dorë nga interesi kombëtar i Bullgarisë, shpresat për këtë, pothuajse nuk ekzistojnë, ndaj më 29.07.2021, kryeminstrat Zaev, Vuçiç dhe Rama, të deklaruar si të zhgënjyer nga BE, firmosën marreveshjen ndërshtetërore për bashkëpunim ekonomik dhe lëvizje të lirë, si karshillëk BE-së, fillimisht të quajtur “Minishengen”, e para pak ditësh të riemëruar në “Ballkani i Hapur”. “Mjaft pritëm BE-në… ndjehem i mashtruar nga BE për shkak të procesit të ngadalshëm të pranimit” arsyetoi nismën e “Minishengenit”, kryeministri Zaev. “Reagimet negative të Prishtinës, Sarajevës dhe Podgoricës për “Open Ballkan” janë të parëndësishme, sepse qëndrimet e qytetarëve sipas analizave janë pozitive, dhe për të bashkuar” shtoi ai duke kritikuar Albin Kurtin për qëndrimin kundër “Open Ballkan”. “Kur ata (lexo: BE) të jenë gati, të na thonë” ironizoi  kryeministri Rama, duke e vënë në zbatim kërcënimin e tij, të deklaruar pak ditë më parë se: “Po qe se s’na pranoni ju, të tjerët do të na pranojnë, dmth aktorë të tretë do të vijnë tek ne”.  “Ne do vijojmë të nxisim e nxisim dhe punojmë për ti bërë vendet tona si shtete me standarde europiane” shtoi kryeministri Rama.

Ndaj dhe bashke me kryeministrin Zaev krijuan “BE-në” alternative, atë të Serbisë, ku sipas mediave prestigjioze perëndimore, klani mafio-politik ka arritur deri në krye të institucioneve të shtetit, me në krye Vuçiçin, ish zyrtarin e Partisë Radikale Serbe gjatë luftës në Bosnje, e cila kishte formacionet e saj paramilitare në fushat e betejës në Bosnjë dhe Hercegovinë dhe Kroaci dhe ish ministrin e Informacionit në qeverinë e Slobodan Millosheviçit, i cili deklaroi se për një serb të vrarë në Bosnje do të vriteshin 100 “muslimanë”.

Të dashur bashkëkombas të mi, ndjeheni të mashtruar dhe të tërhequr për hunde nga përfaqësuesit tuaj politik?

https://www.youtube.com/watch?v=pZRoxmvYHBw

Afrim Fanda

Milosh Çiriç: “Marshimi në Odën e Gëzimit”

Goran Bregovic Boris Tadic Izbori 2012-Oda RadostiPër miqtë e mi që nuk kuptojnë serbisht, më poshtë përkthimi i një shkrimi të guximshëm për atë kohë, i politologut serb dhe masterit të studimeve të kulturës dhe mediave, Milosh Çiriç, me titullin shumë domethënës “Marshimi në Odën e Gëzimit”.
Përmes këtij shkrimi të botuar në prill të vitit 2012, autori, me objektivitetin prej intelektuali dhe shkencëtari, e nxjerr në dritën e vërtetë figurën e këngëtarit serb Goran Bregoviç
MARSHIMI NË ODËN E GËZIMIT
MILOS CIRIC / 04/2012
Goran Bregović, i lindur në Sarajevë, bashkatdhetarit të tij Boris Tadić, i lindur gjithashtu në Sarajevë, në ditët që shënojnë 20 vjetorin e fillimit të rrethimit katërvjeçar të Sarajevës, i bëri një këngë dhuratë, më saktësisht një përmbledhje, kombinim të kompozimeve Marshi në Drina dhe Oda e Gëzimit. (Këtu gjeni kompozimin: https://www.youtube.com/watch?v=UATuwUA5Mnw…)
Bregović u përpoq që të maskojë marshimin më të famshëm serb të luftës me kompozimin e Beethoven, për të lidhur të papajtueshmen – këngën serbe të luftës dhe himnin e Evropës së bashkuar, e cila u krijua mbi antifashizmin dhe pacifizmin. Ashtu siç Boris Tadiç e maskoi politikën e tij me integrimin evropian, ashtu edhe Bregoviq e konsideroi të logjikshme t’i jepte atij dhuratë “Marshimin mbi Oden e Gëzimit”.
Dhurata e Goran Bregoviq për Presidentin e të gjithë serbëve vjen në ditën e dorëheqjes së tij bujare dhe rikandidimit për postin e Presidentit të Serbisë. Mungesa e tmerrshme shijes së Bregoviçit, e cila po përhapet në të gjithë rajonin dhe qoshet e planetit për vite me radhë, duket se është pritur me entuziazëm në zyrën e presidentit të dorëhequr dhe duket se do të jetë vërtet kolona zanore e fushatës së tij presidenciale.
Marshimi në Drinë filloi gjatë Luftës së Parë Botërore, dhe më vonë u mor dhe abuzua nga çetnikët, fashistët dhe huliganët e llojeve të ndryshme në Serbi gjatë shekullit të njëzetë. Në vitin 1992, në referendumin e Millosheviqit për simbolet e reja shtetërore, qytetarët e votuan për himnin e ri të Serbisë në atmosferën histerike të luftërave për Serbinë e Madhe. Ajo nuk u bë kështu, por u perceptua gjerësisht nga publiku si një nga “këngët më patriotike”. Sot, ne mund ta dëgjojmë këtë kompozim në pothuajse të gjitha ndeshjet në Serbi dhe Republikën Srpska të interpretuar nga huliganët, në Ravna Gora, në Guça në “četno-stejdž”, në tubimet e Partisë Radikale Serbe, “Obraz”, “Nacionlni stroj”, “Dver”, e në numrin e madh të regjistrimeve arkivore nga lufta në Bosnjë – shohim ‘shtetin serb përtej Drinës’ – kjo këngë shkon si një sfond për skenat e spastrimit etnik dhe gjenocidit të kryera nga forcat serbe të Bosnjës dhe anëtarët e paramilitarëve dhe policisë së Millosheviqit.
Partia Demokratike ndoshta mendon se është shumë simpatike dhe “autentike serbe” të përzien Marshimin në Drina, gjenocidi, Republika Srpska, Oda e Gëzimit dhe Bashkimi Evropian. Transferimi i shqetësimit dhe turpit që disa prej nesh ndiejnë për shaka të tilla të çuditshme, të cilat janë thurur prej kohësh në kulturën e kësaj shoqërie (nëse mund të quhet kulturë), përfundon përsëri në të njëjtin vend, në një dhomë të shurdhër, derisa diku jashtë, e tani edhe në tubimet e partisë kryesore pro-evropiane, trombistët po luajnë “Igrale se Delije” (përkth.: Hedhin valle trimat), “Ko to kaže ko to laže Srbija je mala (përkth.: Kush e thot, kush ren se Serbia është e vogël), dhe Marshi në Drina. Ndërsa shkruaj këtë, një grup tifozësh po kalojnë në rrugën e Knez Miloš në Beograd, pranë Ambasadës së Republikës së Kroacisë, duke bërtitur një këngë të pakuptueshme në një megafon, nga e cila unë arrita të dalloja vetëm “kundër ustashëve”. Qytetarët e Beogradit shikojnë poshtë me frikë nga ky grup prej rreth njëzet djemsh, të cilët ishin në pelena, nëse kishin lindur fare, gjatë luftës sonë kundër “ustashëve dhe balinezëve”.
Ne mund të falënderojmë Slobodan Millosheviçin, Ivica Daçiqin, Vojislav Sheshelin dhe Tomislav Nikoliçin që i lindën dhe rritën këta fëmijë tanë, Vojislav Koshtunicën dhe Kishën Ortodokse Serbe që i çuan në rrugën e duhur, drejtpërdrejt në jetën tonë të përditshme, ndërsa Boris Tadiçin që edhe më tej t’i inkurajojë ata që të vazhdojnë të rriten, në mënyrë të vazhdueshme dhe me guxim, për çështjen serbe.
Maskimi i Marshimeve në Drinë, Kallashnikovëve dhe këngëve dhe ikonografive të tjera “patriotike”, të cilat do të duhej të denoncohen si simbole të krimeve të luftës, duhet të provokojë një ndjenjë turpi tek të gjithë ne, dhe jo krenari të sëmurë.
Marshi në Drinë
Në betejë shkoni heronj, të gjithë
Shkoni dhe mos u pendoni për jetën tuaj
Ceri (Sqarim i autorit: mal në Serbi) të dëgjojë, Ceri të shohë luftë
E lumi Drina, lavdi, guxim
Dhe dorën heroike të një djali serb.
Këndo, këndo Drinë, ti ujë i ftohtë
Mos harro, rëfe kur ata po binin
Mbaj mënd këto arradha të guximshme
Plot zjarr, forcë, forcë, që dëbuan
Turkun nga lumi jonë i dashur.
Këndo, këndo, Drina, tregoji fisit tim
sa trimërisht luftuam
Arradhat kënduan, beteja u zhvillua
Pranë ujit të ftohtë, Gjaku rrodhi
Gjaku u derdh, mbi Drinën për liri.
Ode për Gëzimin
Gëzim ti mrekulli hyjnore
Jetën tonë përherë stolisë
Në pragun tënd magji përrallore
Rritet kënga rrugën nis
Se ate që mbyt mërzia
Ti sërish e gjallëron
Vëllazërohet njerëzia
Fryma jote kudo shkon
Lexo edhe:
Për të gjithë ata që pëlqejnë ritmin e këngës “Kalashnikov” të kompozuar dhe kënduar nga Goran Bregoviç dhe banda e tij, më poshtë keni përkthimin e tekstit,
Ndërsa ja si e sqaron vet ai gazetarit, “me sinqeritet” në pyetjen se si është bërë kënga (linku për ata që kuptojnë serbisht https://www.youtube.com/watch?v=y9LKxQhB_fU) :
Gazetari: në çfarë rrethanash u krijua kjo këngë?
Goran Bregoviç: Po e kompozoja në kuzhinën e një hoteli, dhe ke parasysh, enët e kuzhinës bënin zhurmë boom, boom ( )
Gazetari: por pse pikërisht emri “Kalashinkov”
Goran Bregoviç: Nuk e di, nuk e mbaj mend ( ).
Teksi i përkthyer në anglisht (linku: https://lyricstranslate.com/en/kalasnjikov-kalashnikov.html) :
Kalashnikov
Gypsies! Run!
Boom, boom, boom, boom, boom!
Brothers, brothers, hey ya!
Boom, boom, boom, boom, boom! *
When my brothers, my brothers are missing, hey ya!
My God…
My God…
My God,if I have to search in town
For a big Kalashnikov?
Kalashnikov, Kalashnikov, Kalashnikov…
Eeeeeeh…
Boom, boom, boom, boom, boom!
Dalakovac, Markovac, Mala Krsna, Lajkovac
Girl, beautiful, come on, hop!
(Music)
Boom, boom, boom, boom, boom!
He is crazy? He shoots?
He is crazy? He shoots? When doesn”t he wants?
Bluebells, bluebells sound like pistols,
Girl, beautiful, come on, hop!
Boom, boom, boom…
Zoki, Zorice, sweet like bonbons
Girl, beautiful, come on, hop!
Boom, boom, boom…
Dalakovac, Markovac, Mala Krsna, Lajkovac
Girl, beautiful, come on, hop!
Boom, boom, boom…
Zoki, Zorice, sweet like bonbons
Girl, beautiful, come on, hop!
Boom, boom, boom…
Gypsies! Stay/Stop!
Author’s comments:
*Dalakovac, Markovac, Mala Krsna, Lajkovac are places in Serbia.
*Zoki- Serbian name
* boom-interjection imitating the sound of a weapon
Afrim Fanda

Korrupsioni i përfaqësuesve politik të shqiptarëve, në shërbim të “stabilitetit të rajonit”!?

IluzioniPolitikanët e shitur, janë detyrimisht të korruptuar, dhe politikanët e korruptuar janë detyrimisht të shitur!

Përfaqësues politik të pakorruptuar të shqiptarëve, do ta rrezikonin seriozisht sistemin qeverisës unitar të ish IRJM, në kërkim të njësisë shtetërore që u takon si bashkësi e dytë më e madhe në shtet. E duke rrezikuar karakterin unitar të shtetit, do ta rrezikonin seriozisht projektin e identitetit të përvetësuar, i cili pas Marrëveshjes së Prespës, dhe vetos bullgare për integrim në BE, mbahet në këmbë vetëm në kurriz të shqiptarëve. 

Pas refuzimit të dhënies së datës për Konferencën e Parë Ndërqeveritare për fillimin e negociatave për integrim në BE, kryeministri Zoran Zaev dhe kryeministri Edi Rama, në Konferencën e Ohrit me temë “Forumi i Prespës për Dialog” akuzuan BE-në për këtë dështim. Për kryeministrin Zaev “problemi është vetë Bashkimi Europian”, siç u shpreh vet ai, sepse “nuk po arrin të gjejë një mënyrë për të siguruar integrimin e merituar të Ballkanit Perëndimor”. Ndaj dhe u dërgoi mesazh qytetarëve dhe politikanëve evropianë se “alarmi është i ndezur, thelbi dhe vlerat e Bashkimit Evropian janë në pikëpyetje”. Ngjashëm me “mikun, kolegun, shokun, vëllain…” e tij, por me një gjuhë shumë më vullgare, kryeministri Rama, pasi kishte folur me “Zoranin” dhe “Aleksandrin” shkoi akoma më larg, duke kërcënuar BE-në se “Po qe se s’na pranoni ju, të tjerët do të na pranojnë, dmth aktorë të tretë do të vijnë tek ne”. Këto deklarata arogante të kryeministrit Rama pasuan pas vizites së tij në Sofje, në qershor të këtij viti, ku ai u mundua të bindi homologun e tij bullgar, që të heqi dorë nga mbrojtja e interesave kombetare të Bullgarisë në ish IRJM, duke dhënë shembullin e tij personal. Miqësia e tij me “Zoranin” e kishte magjepsur kaq shumë kryeministrin Edi Rama, saqë harroi fare se në “shtetin e Zoranit”, jane, edhe sipas regjistrimit te popullsisë të para 20 viteve, mbi pesëqind mijë shqiptarë me status kushtetues prej pakice, interesat e të cilëve i takojnë atij per ti mbrojtur, si kryeminstër i Shqipërisë.

Ndihmës-sekretari i Shtetit të SHBA-së për Evropën dhe Euroazinë Filip Riker (Philip Reeker), gjithashtu i pranishëm në këtë forum, nuk ishte i të njëjtit mendim me dy kryeministrat. Natyrisht, pozicioni prej diplomati nuk i’a lejonte atij që të ishte kaq i drejtpërdrejtë, sa për t’u thënë të dy kryeministrave se me çfar mendje akuzojnë BE-në për këtë dështim, në një kohë që vet kryeministri Rama këto ditë deklaroi se 70% e tenderave të organizuar nga qeveria që përfaqëson, janë abuzivë (korruptivë)! Ndërsa në një takim të para pak ditëve me drejtuesit lokal të policisë së shtetit, i akuzoi ata për “rastet e shpeshta të korrupsionit dhe bashkëpunimin me krimin”, duke folur për ndërtimet pa leje. E nëse në Shqipëri, me insistimin dhe ndihmën e pakursyer të SHBA dhe BE, u bë një punë kolosale për reformën në drejtësi, në ish IRJM është akoma po ai gjyqësor, i paprekur që nga koha e komunizmit. Shqiptarët viktima të komunizmit nuk u dëmshpërblyen kurrë, përkundrazi, diferencimi ideopolitik i shqiptarëve vazhdon edhe sot e kësaj dite, dhe është çelës i zbatuar rregullisht për punësimin e shqiptarëve në institucione shtetërore, pozicione partiake etj. Komisioni i Lustracionit u shndërua në një komedi, ndërkohë që bashkëpunëtorë të UDB-së, të njohur me emra dhe mbiemra, dhe të denoncuar publikisht nga dëshmitarë, sot i gjen në poste publike shtetërore, ministra, ambasadorë…. Prokuroria speciale Publike e krijuar për të luftuar korrupsionin në nivelet e larta të politikës, dështoi në mënyrën më të turpshme, dhe u shuajt pas gjykimit për korrupsion të vet kryeprokurores speciale . Regjistrimi i popullsisë, i politizuar skajshmërisht, dështoi të realizohet për herë të dytë, edhe pas pothuajse 20 vitesh që nga regjistrimi i fundit. Ndërtimet pa leje të mundësuara nga zyrtarë të korruptuar të shtetit gëlojnë gjithandej, e korrupsioni është i shtrirë në çdo institucion të shtetit.

Ndaj dhe mesazhi i zotit Riker në konferencë, ishte më se i qartë: “…ish IRJM akoma duhet të bëjë hapat e domosdoshëm siç është vazhdimi i reformave, përforcimi i qeverisjes të së drejtës, lufta kundër korrupsionit, rritja e transparencës…”.

A mundet kryeministri Zaev të luftojë korrupsionin tek përfaqësuesit politik të shqiptarëve, në një kohë që ata janë faktori kyç për mbajtjen në këmbë të shtetit komb, unitar të ish IRJM!? Përfaqësues politik të pakorruptuar të shqiptarëve, do ta rrezikonin seriozisht sistemin qeverisës unitar të ish IRJM, në kërkim të njësisë shtetërore që u takon si bashkësi e dytë më e madhe në shtet. E duke rrezikuar karakterin unitar të shtetit, do ta rrezikonin seriozisht projektin e identitetit të përvetësuar, i cili pas Marrëveshjes së Prespës, dhe vetos bullgare për integrim në BE, mbahet në këmbë vetëm në kurriz të shqiptarëve. Ndaj dhe kryeministri Zaev refuzoi të ndiqte shembullin e R. Shqipërisë për reforma në drejtësi, duke refuzuar propozimin e BE për vettingun për gjyqtarët dhe prokurorët, me arsyetimin se “vendi i tij nuk duhet të përfundojë si Shqipëria ku institucionet e drejtësisë janë zbrazur dhe vendi nuk ka Gjykatë Kushtetuese”. Pra, kryeministri Zaev pranoi se sistemi i drejtësisë në ish IRJM është i tillë, që me aplikimin e vetingut, institucionet do ngeleshin të zbrazur! Ndaj në vend të reformave në drejtësi, ashtu si paraardhësit e tij, ai zgjodhi që sistemi i drejtësisë të vihet në shërbim të “intersave më të larta të shtetit” duke lejuar korrupsionin tek përfaqësuesit shqiptarëve, për të mbajtur në këmbë identitetin dhe shtetin komb të “maqedonasve”. Ndaj dhe prokuroria e pareformuar e ish IRJM vendosi për të mbyllur hetimin ndaj exponentëve të BDI, përfshirë këtu edhe hetimin ndaj zv. kryeministrit Bujar Osmani në rastin ‘Pacient’!? Pikërisht këtë politikan me përvojë në aktivitete të pamoralshme, kryeministri Zaev e zgjodhi për ministër të jashtëm për të vazhduar betejën e pamoralshme në mbrojtje të gjuhës dhe historisë, të përvetësuar nga bullgarët. Pikërisht përfaqësuesit e tillë të korruptuar të shqiptarëve, mundësuan formimin e qeverisë së LSDM, në shkëmbim të paprekshmërisë për veprat e korrupsionit dhe të krimit të organizuar, të konsumuar në bashkëqeverisje me VMRO. Zyrtar të tillë të korruptuar votuan ndryshimet kushtetuese që dolën nga Marrëveshja e Prespës, pa e kushtëzuar këtë me statusin kushtetues prej shtetformuesi për shqiptarët në ish IRJM.

Por, si mund ta luftojnë shqiptarët korrupsionin në radhët e përfaqësuesve të tyre, pa ndihmën e shtetit në duart e partive sllave? E thjeshtë – duke luftuar politikanët shqiptarë të shitur do të luftojnë edhe korrupsionin. Sepse, politikanët e shitur, janë detyrimisht të korruptuar, dhe politikanët e korruptuar janë detyrimisht të shitur!

Afrim Fanda

Heshtja, e vërteta e pathënë deri në fund dhe zgjidhjet e pjesëshme politike

bashkimi

“Bashkimi mes Kosovës dhe Shqipërisë nuk do të ishte gjë e mirë… jam i bindur që këto ide janë ide të individëve, se ata janë në pakicë dhe nuk do të kenë të ardhme…” deklaroi kryeministri Zoran Zaev, në intervistën e tij dhënë televizionit N1, pak ditë pasi Ali Ahmeti, vegla politike e tij, ishte deklaruar kundër bashkimit kombëtar, duke përdorur si kundërargument pikëristh rënien e murit të Berlinit, dhe bashkimin e Gjermanisë së ndarë pas luftës së dytë botërore!

Në fakt z. Zaev nuk është as i pari, as i fundit nga fqinjët tanë, me këtë qasje arrogante të imponimit të vullnetit të tyre politik. Në historinë e “re” të kësaj pjese të Gadishullit Ilirik, Serbia arriti që në vitin 1945 të shpikte kombin “maqedonas” dhe shtetin “Maqedoni”, duke ua imponuar me dhunë shqiptarëve shtetin dhe statusin e pakicës në këtë shtet. Greqia kontestoi një kohë të gjatë të drejtën e përdorimit të emrit “Maqedoni”, duke e përmbyllur me sukses projektin e saj të mbrojtjes së interesave greke përmes Marrëveshjes së Prespës. Marrëveshje ku shqiptarët u trajtuan, e për fat të keq edhe vet u sollën, thjesht si spektator, pa të drejtën e vendimmarrjes. Ndërkohë Bullgaria, priti me vetëbesim dhe durim, pesë minutat e saja për të mbrojtur interesat e saja në këtë shtet sajesë të Serbisë, duke ngritur me sukses çështjen e abuzimit shumëvjeçar me gjuhën dhe historinë e tyre.

Por cfarë është ajo që i dha guximin kryeministrit Zaev për këtë deklaratë kaq arrogante dhe ofenduese për shqiptarët, për tu dhënë atyre leksione publike se çfarë është mirë, e çfarë nuk është mirë për ta!? Për të imponuar publikisht, me arrogancë dhe paturpësi, vullnetin e fqinjëve mbi atë të shqiptarëve, me deklarimin se “bashkimi kombëtar i shqiptarëve nuk është e ardhmja që duan popujt në rajon”!?

Është pikërisht klasa politike shqiptare, e kapur dhe kriminalizuar, servile ndaj politikës zyrtare të BE dhe e nënshtruar ndaj politikave hegjemoniste të fqinjëve, me deklaratat e tyre për bashkimin kombëtar si “ide të tejkaluara”, vetëm e vetëm për të vazhduar të papenguar në veprimtaritë e tyre korruptive dhe kriminale në pushtet! Është loja e zgjidhjeve të pjesshme e partive shqiptare në pushtet dhe e atyre që synojnë (pa kushte) pushtetin, duke i paraqitur këto si kauza dhe të arritura të tyre në vend të zgjidhjes tërësore dhe përfundimtare të çështjes së shqiptarëve në ish IRJM. Ndaj të gjitha partitë shqiptare votuan ligjin mbi gjuhët, i cili shqiptarët i trajton si pakicë që duhet të plotësojë përqindjen 20% për të gëzuar të drejtën e përdorimit zyrtar të gjuhës shqipe. Por kjo nuk i pengoi ata që para dhe pas votimit të këtij ligji, të krekosën para kamerave për “kauzën” dhe “të arriturën” e madhe, të cilën sot një pjesë e tyre e quajnë ligj diskriminues për shqiptarët. Lëvizja Besa, në marrëveshje me kryeministrin Zaev, lançoi kauzën e grafës së etnisë në letërnjoftimet e reja, duke e paraqitur atë si “të arriturën” më të madhe për shqiptarët. Kryeministri Zaev me vonë e hodhi poshtë këtë mundësi, por kjo nuk e pengoi LB të vazdonte e qete pjesëmarrjen në qeveri. “Kauza” e fundit, është propozim-ligji për shtetësi, i shpallur nga koalicioni Aleancës për Shqiptarët dhe Alternativa, njëkohësisht edhe si kusht për pjesëmarrje në qeverinë e zgjëruar të kryeminstrit Zaev.

Pak ditë para deklaratave të kryeministrit Zaev, në media dhe rrjetet sociale shpërtheu revolte e ashpër e qytetarëve shqiptarë, e nxitur nga shqiptimi i dënimeve mesjetare në procese gjyqësore politike të montuara, dhe ofendimet e rradhës në tekstet mësimorë të historisë përplot falsifikime, nga ana e Ministrisë së Arsimit të ish IRJM. Madje u organizuan edhe protesta ndaj proceseve të montuara para qeverisë së ish IRJM, që përfunduan me shqiptarë të tjerë të burgosur.

Por, për fat të keq, ajo që karakterizon këto reagime dhe protesta, është po ajo qasje e pjesshme, si e partive politike. Është heshtja ose e vërteta e pathënë deri në fund për shtetin e definuar në kushtetutë si shtet komb i sllavëve të vetëquajtur “maqedonas” që ka nevojë për ekspeditat policore dhe proceset e montuara politike për shqiptarët, për të treguar se kush është “zot shpie”. Është heshtja ose e vërteta e pathënë deri në fund për identitetin, gjuhën dhe historinë e përvetësuar “maqedonase” që ushqehet me fasifikime të historisë dhe që të vërtetën mbi historinë dhe autoktoninë e shqiptarëve e konsideron kërcënim për shtetin dhe identitetin e ndërtuar mbi të pavërteta, përvetësime dhe mashtrime. Është prirja për të protestuar për padrejtësitë, një nga një, në vend të denoncimit të diskriminimit sistematik, në të gjitha institucionet e shtetit, të mundësuar nga vet kushtetuta. Ndaj dhe gjërat nuk ndryshojnë!

 

Gjërat do të fillojnë të ndryshojnë vetëm kur qytetaret dhe qytetarët shqiptarë, të vetëdijesohen dhe të mbledhin guximin për të shfrytëzuar të drejtën dhe përmbushur obligimin qytetar për të deklaruar pa frikë vullnetit e tyre politik, për të drejtën e pajetërsueshme për të jetuar të bashkuar si komb, ashtu si gjithë popujt në Evropë! Kur në vend të ligjeve gjysmake të këmbëngulin për rishikimin rrënjësor të kushtetutës, si burimin e diskriminimit të shqiptarëve si bashkësi etnike e jo si individë. Kur në vend të zgjidhjeve të pjesshme dhe afatshkurtra, të këmbëngulin për zgjidhje tërësore, përfundimtare dhe afatgjate të çështjes së tyre.

Deri atëherë do të jenë të tjerët që vendosin se cfarë është e mirë, e çfarë nuk është mirë për ta!

Afrim Fanda

 

Shqiptari i indoktrinuar dhe manipuluar përmes fesë në shërbim dhe synime POLITIKE të shteteve të treta

Besimi fetar është një çështje PRIVATE e vullnetit të lirë të individit, një ushqim shpirtëror që nxit dhe formon PAQEN brenda vetes. Është marrëdhënia PRIVATE që vendoset përmes lutjeve dhe ritualeve tjera, mes një personi dhe një apo më shumë hyjnish ose fuqish mbinatyrore, pa pasur nevojë të publikohet dhe të vërtetohet logjikisht nëse këto të fundit ekzistojnë.
BESIMI FETAR NUK ËSHTË DHE NUK DUHET TË JETË NË ASNJË MËNYRË POLITIKË!
BESIMI FETAR NUK MUND TË JETË ZËVENDËSIM I JETËS SOCIALE DHE KULTURORE TË TË RINJVE SHQIPTARË!
Ky do të duhej të ishte mësimi për shoqërinë shqiptare nga ky rast tragjik, në të cilin një i ri shqiptar i indoktrinuar dhe manipuluar përmes fesë në shërbim dhe synime POLITIKE të shteteve të treta, me bashkautorët e tjerë terroristë vrau 4 kalimtarë të pafajshëm, në mes të cilëve dhe një të ri shqiptar, në një vend miqësor, i cili i strehoi dhe u dha mundësi për një jetë më të mirë, të cilën nuk ishin në gjendje ose të aftë ta ndërtonin në vendet prej nga vinin.
Ky rast i hidhur, padyshim shqetësues për të gjithë shqiptarët, e në veçanti për ata që për një jetë më të mirë zgjodhën emigrimin në një nga shtetet e perëndimit, do të duhej të ishte një mësim, që do t’i shtynte ata të braktisin oportunizmin dhe dyfytyrësinë, duke ndarë qartë të mirën nga e keqja dhe të drejtën nga e gabuara. Të distancohen qartë nga feja në shërbim të politikës, por edhe të denoncojnë xhami të shndërruara në çerdhe të indoktrinimit, manipulimit, dhe rekrutimit të shqiptarëve të ri si terroristë në shërbim të të huajve, siç ishte rasti i të riut nga Tetova.
Të distancohen qartë dhe me vendosmëri nga partitë, të cilat ngjajshëm me këta terroristë që vranë njerëz të pafajshëm në rrugët e Vjenës, përdorin fenë për synime politike në shërbim të shteteve të treta.
E pse jo, të nxjerrin edhe mësimin më të rëndësishëm, se duke ikur në vende të huaja, në vend të ballafaqimit dhe zgjidhjes së statusit të tyre, për të ndërtuar një jetë më të mirë në vendin e tyre, vërtetë zgjidhin një pjesë të problemit, zakonisht atë financiar, por, bashkë me brezat që vijnë, ngelen peng përjetë i të gjitha çështjeve të tjera të pazgjidhura, që më vonë, rezultojnë të jenë po aq të rëndësishme sa edhe çështja financiare.
Afrim Fanda
“… si e gjithë shoqëria shqiptare, ca të mllefosur, ca të shqetësuar, ca në pozita mbrojtëse, kërkojnë fajtorin për këtë që ndodhi…
Ndërkohë, përgjigjen e gjejmë tek vet ngjarja tragjike, e cila jep pasqyrën reale për situatën në të cilën gjendet e gjithë shoqëria shqiptare: edhe fajtorin edhe viktimën e gjejmë tek vet shoqëria shqiptare, ashtu siç gjejmë edhe agresorin (terroristi – shqiptari nga Tetova) edhe viktimën (i riu shqiptar nga Struga) në të njëjtën ngjarje tragjike në Vjenë.
Fajtorin nuk duhet ta kërkojmë tek austriakët. Dhe para se ta kërkojmë tek 20 vjeçari shqiptar, që mori pjesë në një krim makabër, dhe për këtë mori dënimin e merituar, fajin duhet ta kërkojmë tek shoqëria shqiptare dhe tek secili nga ne, si pjesëtar të saj, për atë që kemi bërë, dhe për atë që nuk kemi bërë!
Është po kjo shoqëri e cila nuk merr mundimin që të merr në duar të ardhmen e fëmijëve të vet, dhe të ndërtojë një mjedis të përshtatshëm jetese, me rrugë, shkolla, institucione kulturore dhe mirëqenie, por gjen zgjidhjen më të lehtë duke ikur, për të gëzuar të gjitha këto, që i kanë ndërtuar të tjerët për veten e tyre duke mos ikur, por duke qëndruar dhe ballafaquar me problemet.
Po kjo shoqëri duke ikur në një vend të huaj, fëmijët e vet i nxjerr para dy rrugëve të mundshme: integrimin në shoqërinë e atyre vendeve, duke mos qenë kurrë të vetëdijshëm se integrimin i plotë do të thotë asimilim, qoftë edhe pas disa brezash. Dhe rruga e dytë, ngushëllimi në fe, për t’u ndjerë ndryshe nga vendi “i huaj”, ku grabitqarët e ndryshëm do të kërkojnë, dhe herë pas here, do të gjejnë prenë e tyre të “humbur”, duke ua grabitur atë të fundit që u mbeti, pasi grabitqarët fqinjë ua rrëmbyen malet, detin, historinë – shpirtin e tyre, për ti shndërruar në vrasës pa shpirt!” – Afrim Fanda

LIRIA DHE QYTETËRIMI

“LIRIA ËSHTË PRODUKT I NJË QYTETËRIMI TË PJEKUR”

QYTETËRIM m.

  1. Veprimi sipas kuptimeve të foljeve QYTETËROJ, QYTETËROHEM. Në rrugën e qytetërimit.
    2. Tërësia e arritjeve në fushën e kulturës materiale e shpirtërore dhe në zhvillimin shoqëror, që karakterizojnë një formacion ekonomiko-shoqëror ose një popull a vend të caktuar; shkallë e lartë e këtij zhvillimi. Qytetërimet e lashta. Qytetërimi shqiptar. Lindja (shuarja, zhdukja) e një qytetërimi.
    3. ek. Periudha e tretë e zhvillimit të shoqërisë së lashtë, pas egërsisë e barbarisë, në të cilën njeri e ngre në një shkallë më të lartë prodhimin dhe kulturën.

 

QYTETËROHEM vetv.

  1. Ngrihem në një shkallë më të lartë zhvillimi, duke marrë edukatë, arsim, kulturë etj., bëhem i qytetëruar.
    2. Pës. e QYTETËROJ.

 

QYTETËROJ kal.

  1. E ngre në një shkallë më të lartë zhvillimi, duke i dhënë edukatë, arsim, kulturë etj.; e shpie drejt një mënyre jetese më të lartë e më të kulturuar.

QYTETËRUAR mb.

  1. Që ka arsim e kulturë dhe që di të sillet në shoqëri; i edukuar. Njeri i qytetëruar.
    2. Që është në një shkallë të lartë zhvillimi shoqëror, kulturor e material. Komb i qytetëruar. Vend i qytetëruar. Popull i qytetëruar.

QYTETËRUES mb.

  1. Që sjell qytetërim, që përhap qytetërimin. Rol qytetërues. Veprimtari qytetëruese.

“LIRIA ËSHTË PRODUKT I NJË QYTETËRIMI TË PJEKUR”

Prandaj, jo rastësisht, Rilindasit, por edhe në vazhdimësi, gjeneratat e arsimtarëve dhe patriotëve, iu përkushtuan arsimimit, edukimit dhe qytetërimit të kombit tonë.

Por, automatikisht lind edhe pyetja, pse dështojmë në ndërtimin e shoqërisë shqiptare? A janë ose sa janë të qytetëruar udhëheqësit dhe vendimmarrësit e partive politike shqiptare në trojet shqiptare!?

Epilogu i zgjedhjeve të parakohshme në ish IRJM dhe roli i Lëvizjes për Vetëvendosje

Liderët e dy partive më të mëdha sllave në ish IRJM u takuan kokë më kokë, dhe pa përfillur fare partitë shqiptare, caktuan datën e zgjedhjeve, më 15 korrik 2020. Dhe pikërisht këto parti shqiptare qe nuk u pyetën as për datën e zgjedhjeve, u turën me plot kompetenca të pushtetit që ua mohon kushtetuta, t’u premtojnë shqiptarëve fushë me lule në shkëmbim të votave të tyre. Premtimi që ra më së shumti në sy ishte ai i kreut të BDI, Ali Ahmeti. “Komandanti” që mburrej se “ka shkatërruar Jugosllavinë”, me premtimin për kryeministër shqiptar të ish IRJM po zbatonte pikë për pike strategjinë perfide të gatuar në kuzhinën e UDB që në kohën e ish RSFJ, për të paraqitur shqiptarët si një pakicë që gëzon të gjitha të drejtat, madje e mbi-përfaqësuar në nivelet më të larta të pushtetit! Natyrisht, publiku nuk kishte pse ta dinte dakordësinë me LSDM-në për këtë skemë manipulimi, ndërsa kandidati i përzgjedhur nga të dy palët, nuk kishte si të ishte më i përshtatshëm se sa Naser Ziberi, ish ministri dhe nënkryetari i qeverisë së Branko Cervenkovskit për dy mandate radhazi (që nga viti 1996) dhe bashkëpërgjegjës për krime ndaj shqiptarëve në Bit Pazar, Ladorisht, masakrën e Gostivarit etj. Por ku e gjeti guximin kreu i BDI për këtë ofertë tallëse dhe ofenduese për shqiptarët?

Pikërisht tek opozita pa kauzë kombëtare, po aq vazale ndaj partive sllave sa dhe vet pozita. Opozitë, e cila në vend se të adresonte para elektoratit shqiptar kushtetutën si burimin real të nëpërkëmbjes së të drejtave të tyre kolektive, të demaskonte lojën e “kryeministrit shqiptar”, dhe të kërkonte votat e tyre në funksion të ndryshimeve kushtetuese për një zgjidhje reale të çështjes shqiptare në ish IRJM, për kauzë të vetme kishte rrëzimin e BDI-së, me synimin e vetëm, zëvendësimin e saj në bashkëqeverisjen pa kushte me partitë sllave. Dhe argumenti pothuajse i vetëm i përdorur në fushatën parazgjedhore, ishte fakti se BDI e korruptuar, bashkë me VMRO-në e korruptuar (një bashkëqeverisje që përfundoi para tre vitesh dhe pas kësaj ASKUSH me peshe nuk u dënua!) e paskan vjedhur shtetin! Athua se shqetësimi i vetëm i shqiptarëve duhet të jetë vjedhja e shtetit, i cili i i përbuzë dhe diskriminon ata që në aktin më të lartë juridik të tij – në kushtetutë. Me motive të qarta të manipulimit të opinionit dhe vullnetit politik të shqiptarëve, në vend të këmbënguljes për barazi kushtetuese, e gjithtë vëmenjdja e tyre tentohet të orientohet drejt korrupsionit të VMRO, të cilës, qëllimisht, për të mjegulluar skenën e krimit, i faturohen të gjtha krimet e bëra ndaj shqiptarëve me dekada të tëra, nga të dy partitë sllave që ndërrohen në pushtet, për të ushtruar pushtetin ekskluziv që ua jep sistemi qeverisës unitar. Ndërkohë, largimi i VMRO paraqitet si zgjidhja përfundimtare e të gjitha problemeve të shqiptarëve.

Dhe ndodhi ajo që pritej nga ata që ishin të gatshëm ta njohin, dhe ta pranonin realitetin. Për fat të keq, edhe për këto zgjedhje, shqiptarët nuk arritën të krijojnë një forcë politike që realisht do të mbronte interesat e tyre kolektive të mohuara në kushtetutën e ish IRJM, që më 1945. Në vend të kësaj, partitë e tyre vërtetë fituan 32 mandate deputetësh, por këto mandate janë në duar të partive dhe në shërbim të interesave të tyre, e jo në funksion të interesave kolektive të shqiptarëve. Pa asnjë përfitim nga kjo, partitë shqiptare edhe në këto zgjedhje u keqpërdorën për të deformuar realitetin e zgjedhjeve në taborin sllav. LSDM, me ndihmën e koalicionit parazgjedhor me Lëvizjen Besa, mori 4 mandate shtese, që shërbyen si mbulesë për dekorin multietnik fallco, dhe për dalë nga këto zgjedhje me dy deputetë më shumë se VMRO e cila realisht është fituese edhe e këtyre zgjedhjeve. Pjesa tjetër e opozitës, ASH-AAA, nëse mund të quhet opozitë, për faktin që Alternativa si pjesë e koalicionit ASH-AAA është akoma në bashkëqeverisje me BDI, edhe përkundër ndihmës së pakushtëzuar të LVV, jo që nuk arriti ta mposhti BDI-në, por BDI edhe në këto zgjedhje doli faktori kryesor per krijimin e qeverisë, për faktin se çdo kombinatorikë tjetër e sforcuar, do të prodhonte qeveri jo stabile, dhe rrjedhimisht përsëri zgjedhje të parakohshme. Shqiptarët nuk harruan se këto dy parti bashkëqeverisën (Alternativa akoma vazhdon) dhe votuan bashkë me BDI, të gjitha ndryshimet kushtetuese dhe ligjet në dëm të shqiptarëve.

Mbështetja e pakuptimtë, jo parimore dhe pa kushte nga ana e LVV e koalicionit ASH-AAA, në vend të mesazheve të qarta për të githa partitë, për një platformë elektorale konstruktive për zgjidhjen e çështjes kombëtare të shqiptarëve në ish IRJM, përveç se komprometoi vet atë, la shijen e hidhur jo vetëm tek përkrahësit e saj, por tek të gjithë shqiptarë në ish IRJM, të cilët kishin varur shpresat tek LVV. Mbetet i paqartë kriteri i çuditshëm i përzgjedhjes për përkrahje të Alternativës përkundrejt Lëvizjes Besa, të dyja në koalicion me LSDM, e para në koalicion qeverisës ndërsa e dyta në koalicion parazgjedhor!? Ashtu siç është dhe fakt i pamohueshëm dhe i ditur për të gjithë shqiptarët në ish IRJM (si duket, përveç LVV), se çështja kombëtare, dhe realizimi i interesave të shqiptarëve si grup etnik, nuk ka qenë, dhe nuk do të jetë kurrë preokupim i Alternativës me agjenda fundamentaliste të financuara nga vende të treta (në media hidhen dyshime për Truqinë, Katarin dhe Iranin), e as i karrieristëve të ASH, të cilët synojnë komoditetin e pushtetit, te provuar edhe më parë në kuadër të PDSH (lehtësisht e verifikueshme në biografitë e anëtarëve të kryesisë së ASH). Dhe për gjithë ata që menduan se kjo ishte thjesht një lajthitje e krerëve të LVV, erdhi goditja e dytë. Një ditë pas zgjedhjeve, në një kumtesë zyrtare, duke e quajtur “lajm i mirë”, shprehu kënaqësinë për fitoren e LSDM, pasardhësen e Lidhjes komuniste të Maqedonisë, përgjegjëse për gjysëm shekulli terror komunist mbi shqiptaret, e duke shtuar këtu dhe krimet e vet LSDM viteve të fundit ndaj shqiptarëve të pafajshëm në Ladorisht, Brodec, Gostivar, Reçicë të Vogël – Tetovë, Bit Pazar të Shkupit, Sopot…

A ishte kjo deklaratë e krerëve të LVV, tregues i mosnjohjes së thellë të realitetit të shqiptarëve nga krerët e VV, apo po ndodh ajo që do të zhgënjente të gjithë shqiptarët, jo vetëm ata në ish IRJM: LVV vendosi të flijojë interesat kombëtare të shqiptarëve të ish IRJM, në kërkim të pëlqyeshmërisë nga faktori ndërkombëtar, për të qeverisur me shtetin e Kosovës “së pavarur”, duke u paraqitur para tyre si faktor stabiliteti në rajon dhe kontribues për fqinjësi të mirë në dëm të shqiptarëve të ish IRJM!?

Për fat të keq, shqiptarëve në ish IRJM edhe këtë herë u mungoi mesazhi i qartë nga dy qendrat shqiptare, Tirana dhe Prishtina për të gjitha ata që nuk (duan të) dinë se çfar mundet dhe duhet bërë me këto 32 mandate të fituara në zgjedhjet e fundit. Ndaj dhe, partitë shqiptare, në vend se bashkë me 32 deputetët e sapo zgjedhur dhe 15 kryetarët e komunave me shumicë shqiptare, të ftojnë partitë fituese sllave për të biseduar në mënyrë publike dhe transparente para opinionit shqiptar dhe sllav, për ndryshimet e domsdoshme kushtetuese, ku do të pasqyrohej realiteti i shtetit me dy bashkësi etnike të mëdha, dhe sistemit qeverisës në përputhje me këtë, e me këtë të sigurohej paqja, stabiliteti dhe një e ardhme me e mirë për të dy popujt, ato rendin në bisedime të fshehta duke negociuar, secila veç e veç, për përfitimet e tyre personale dhe klanore, natyrisht, në dëm të gjithë këtyre më lartë.

Afrim Fanda

Bordello politike!

Kot ankohen disa, se opozita nuk bashkohet. Opozita në fakt “bashkohet” gjate gjithë kohës – për t’ja futu njëri tjetrit. Ja p.sh., ne fillim “u bashkuan” AAA me ASH, duke ja futur LB, e me plane ambicioze per t’ja futur edhe BDI-së. Por ama LB, u tregua “e shkathët” dhe “u bashkua” me LSDM, duke ua futur AAA-ASH, me arsyetimin se “ne fund, aty do bashkohemi të gjithë për t’na e futur Zaev”. Nga ana tjetër, hesapet e zgjedhjeve, nuk u dolën ashtu si i bënë ne shpi AAA-ASH, ndaj tani në fund “u bashkuan” LB me BDI, duke ua futur përsëri, dhe përfundimisht AAA-ASH-se, me synimin për “t’u bashkuar” me Zaev, i cili, siç deklaroi edhe vet, në fund, ashtu “të bashkuar,” ua fut të gjithëve! Njerëzit do thoshin se kjo ngjanë në bordello politike!

Afrim Fanda

Kryengritja e “Ilindenit” 2 gusht 1903

E vërteta e pamohueshme e shpalosur më poshtë nga Jusuf Buxhovi lidhur me kryengritjen e Krushevës (Ilindenit) të organizuar më 2 gusht 1903 nga bullgarët, për interesa të tyre, e bën këtë ngjarje të përgjakshme, jo vetëm tërësisht të papranueshme për shqiptarët si bazë juridike të kushtetutës së ish IRJM, por edhe një datë të hidhur për shqiptarët si të vetmet viktima të këtij plani djallëzor të Sofjes dhe Beogradit, Ashtu siç është edhe ASNOM-i një datë po aq e hidhur dhe e përgjakshme, dhe po aq e papranueshme si bazë juridike e kushtetutës.
Urimi i kryetarit të kuvendit z. Talat Xhaferi për “dy Ilindenët” duke i quajtur “simbol i përpjekjes për një të nesërme më të mirë” e bën atë dhe përfaqësuesit e tjerë politikë të partisë së tij, monstra jo njerëzor, që shpërfillin dhe përbuzin jo vetëm të kaluarën plot viktima të shqiptarëve, por edhe të ardhmen e tyre të gjendur në kurthin e tradhtisë së përfaqësuesve të tyre politikë. Ndërkaq, po aq përgjegjës janë edhe partitë e tjera shqiptare, të cilat zgjodhën heshtjen dhe përkrahjen, ne vend të denoncimit dhe kontestimit të këtyre dy ngjarjeve pa diskutim antishqiptare.

Jusuf Buxhovi
Përkujtesë historike: Kryengritja e “Ilindenit” 2 gusht 1903

“ILINDENI” MBROJTI INTERESAT BULLGARE DHE ASSESI SHQIPTARE!

Kryengritja e “Ilindenit” e 2 gushtit 1903, u iniciua dhe u përkrah nga Bullgaria. Sofja, si dhe Beogradi, kishte interesat që çështja e Maqedonisë të humbte tretmanin e çështjes shqiptare, për t’u kthyer në një çështje , që duhej të gjente zgjidhje në copëtimin e saj midis Bullgarisë, Serbisë dhe Greqisë. Jo rastësisht u zgjodh Krusheva (në vilajetin e Manastirit) në mënyrë që ky projekt të fitonte edhe “legjitimitet” etnik të “popullatës së përzier”, ku shqiptarët e besimit orotodoks dhe vllehet shfaqeshin si shumicë.
Në këtë lëvizje u përfshinë edhe shqiptarët ortodoksë të fshatrave përreth detyrimisht: në njërën anë, si “vullnetarë” të mobilizuar nga Ekzarkati (kisha bullgare). Dhe në tjetrën anë, nga militantët e VMRO-së, që po ashtu, u vunë në veprim për djegien e katundeve shqiptare të besimit mysliman në pjesën e Manastirit dhe përreth, me çka u krijua mundësia për një vëllavrasje shqiptare për intresa të huaja, siç ndodhi në të vërtetë me kundërpërgjigjen që erdhi nga Myteserifi i Shkupit, i cili mobilizoi redifet nga radhët e shqiptarëve myslimanë për ta shuar kryengritjen.
Pra, si e tillë, kjo lëvizje e projektuar nga interesat ruso-sllave dhe të disa faktorëve të tjerë europian, nuk ishte as projekt as interes i lëvizjes kombëtare shqiptare në përputhje me kërkesat e dala në “Lidhjen Shqiptare të Prizrenit” dhe nga “Lidhja e Pejës” për autonominë shqiptare në kuadër të Perandorisë Osmane, që me katër vilajetet e bashkuar shqiptare në një, do të kishte fizionominë e një Shqipërie Osmane si urë kalimtare tek Shqipëria Europiane.
Historianët institucionalistë në Tiranë, Prishtinë dhe Shkup, gjithnjë me ngarkesa ideologjike dhe klishetë internacionaliste, duhet të rishqyrtojë qëndrimet antishkencore rreth kësaj ngjarje në mënyrë që ajo të vlerësohet në përputhje me të vërtetën historike dhe jo koniunkturat e caktura politike të kohës.

Afrim Fanda

Aroganca e pushtetit politik dhe financiar në duart e klerit shqiptar në shërbim të sigurimit shtetëror të ish IRJM

Para pak ditësh, reisi 74 vjeçar i Bashkësisë së Fesë Islame (BFI) në ish IRJM befasoi opinionin publik me lajmin e përcjellur me foto të kurorëzimit të tij me një grua 24 vjeçare. Sikur kjo të mos ishte e mjaftueshme, menjëherë pas kësaj, në fjalimin e tij drejtuar shqiptarëve me rastin e festës së Bajramit, shpalli Covid-19 zyrtarisht të “vdekur”. Kjo deklaratë e kreut të BFI, pasoi me një shpërthim të numrit të të infektuarve në lagjet shqiptare të Shkupit dhe ne vendbanimet e tjera shqiptare si dhe daljen e epidemisë nga kontrolli në ditët në vazhdim. Pak ditë pas kësaj, Rijaseti (organ më i lartë i BFI), njoftoi shkarkimin e tij dhe emërimin e reisit të ri.
Ajo që nxiti reagimet më të shumta të zemërimit me kreun BFI, ishte kryesisht diferenca e madhe në moshë në mes reisit dhe bashkëshortes së tij të re (sa një e treta e moshës së tij). Por Ajo që la shijen e hidhur, është fakti që asnjë gazetar ose opinionist, asnjë intelektual nuk pati kurajën për të trajtuar më thellë fenomenin që përfaqëson ky veprim i prijësit të Bashkësisë Fetare Islame!
Çfarë qe ajo që e shtyri prijësin e BFI-së për të sfiduar opinionin me këto deklarime dhe veprime arrogante dhe mospërfillëse ndaj besimtarëve shqiptarë, duke mos çarë kokën fare për reagimin e pritur nga opinioni? Ishte pikërisht arroganca e pushtetit absolut politik dhe financiar, që gëzonte me vite kreu i BFI, si shpërblim për shpërblimet e tij ndaj UDB-së që e shtyri atë për të sfiduar shqiptarët me gjestin prej rrugaçi me pushtet dhe para për të marrë një grua që mund të ishte mbesa e tij. Po kjo arrogancë mospërfillëse ia dha të drejtën për të deklaruar hapur përmes memoareve të tij bashkëpunimin me UDB-në, që njëkohësisht ishte dhe “zgjuarsi” e tij, për të shpallur publikisht para opinionit shqiptar paprekshmërinë e tij të garantuar nga shërbimet e sigurimit të shtetit të ish IRJM.
A ishte Rijaseti (organi më i lartë i BFI) që morri vendimin për të shkarkuar reis Sulejman Rexhepin pas skandaleve të tij të fundit? Sigurisht që jo! Rijaseti i BFI, nuk ka pasur kurrë guximin e as kompetencën për ta shkarkuar Sulejman Rexhepin e mbrojtur nga pushteti, me ironi të quajtur sulltani i plotfuqishëm. Ishte pikërisht pushteti me ndihmën e sigurimit shtetëror që mban nën kontroll jetën politike dhe fetare të shqiptarëve, i cili dha urdhërin Rijasietit të BFI për shkarkimin e Reisit, tani më i dalur nga kontrolli i tyre. Dhe pikërisht ky shkarkim i Reisit, nxori zbuluar nënshtrimin e gjithë udhëheqësisë së BFI ndaj një vendimmarrësi nga jashtë BFI – në këtë rast, mbështetur edhe në vet memoaret e reis Sulejman Rexhepit, ndaj sigurimit shtetëror të ish IRJM.
Por pse gjithë ky interesim kaq i madh i pushtetit në duart e sllavëve për të pasur në dorë udhëheqësinë e BFI? Shqiptarët e ish IRJM, përveç një periudhe të shkurtër trevjeçare, 1941- 1944, nuk e patën më kurrë shtetin dhe pushtetin e tyre, siç e kishin bashkëkombësit e tyre në shtetin e cunguar të Shqipërisë, ose së paku atë pak autonomi që kishin ata në Kosovë, që do t’u jepte atyre mundësinë për të ndarë qartë fenë nga shteti dhe politika. Që atyre do t’ua mundësonte vazhdimin e emancipimit të shoqërisë përmes arsimimit dhe zhvillimit të jetës
kulturore të filluar gjatë periudhës 1941-1944. Pas vitit 1945, sllavët, të vetëdijshëm për faktin që shqiptarët nuk do ta pranojnë asnjëherë në mënyrë të vullnetshme pushtetin e tyre të imponuar me dhunë, përdorën pushtetin që ka feja, duke e vendosur atë në shërbim të tyre. Ashtu siç pranon edhe vet reis Sulejman Rexhepi në memoaret e tij, me ndihmën e një pjese të madhe të klerit që i shërbenin me zell pushtetit, kultivoi me kujdes atë “fe” që i diferenconte shqiptarët në “besimtarë të vërtetë”, lojalë ndaj pushtetit, dhe “të pafe”, që luftojnë për të drejtat e tyre kombëtare. Klerit në shërbim të pushtetit iu dha pushtet absolut, i krahasueshëm me fuqinë e një shteti në vete. Ndërkohë, një pjesë të madhe të arsimtarëve, që pas “çlirimit” në vitin 1945 punonin me zell dhe sakrificë për emancipimin përmes arsimimit të popullatës shqiptare, pushteti i burgosi, i diferencoi “ideo-politikisht” duke i lënë pa punë, e një pjesë i shpërnguli në Turqi…
Shumica dërmuese e këtyre intelektualë të dënuar nga regjimi ishin besimtarë, por që dinin të ndanin qartë fenë si ushqim shpirtëror, nga dashuria dhe obligimi ndaj atdheut dhe kombit. Dinin shumë mirë se rruga drejt emancipimit të shoqërisë shqiptare nuk kalon përmes fesë, aq më tepër të keqpërdorur nga pushtuesit, por përmes arsimit dhe kulturës. Ashtu siç e kuptonin edhe klerikët në shërbim të kombit e jo të pushtetit, siç ishte Xhemil Efendiu- imami i Xhamisë në qendër të Tetovës. i cili në përpjekjet e tij për të ndaluar shpërnguljet e dhunshme të shqiptarëve në Turqi, në një ligjëratë të tij në xhami deklaroi: “Gjithëkrijuesi derrin e këtushëm e pranon per
kurban, kurse dashin e Turqisë – nuk e pranon…” Për këtë deklaratë të tij, Xhemil Efendiu, edhe pse në moshë të shtyrë, u dënua me burg, ku dhe përfundoi jetën e tij.
Përfshirja kaq e hapur dhe e vrazhdë e pushtetit dhe partive politike në institucionet fetare, si dhe e fesë në jetën politike të shqiptarëve zbulon motivin e krijimit Lëvizja Besa dhe Alternativa, që për platformë të pashkruar politike kanë shtrirjen e ndikimit politik përmes fjalorit dhe
aktiviteteve fetare. Sqaron faktin që bashkëshortja e re e reisit “për koincidencë” qëlloi të jetë nënkryetare e një nëndege të BDI-së. Ndërkohë zbulon edhe majen e ajsbergut, të një luftë të ashpër, me shërbime inteligjente vendase dhe të huaja të involvuara, në mes të BDI-së në pushtet dhe Aleancës në koalicion me ASH, për të futur në dorë udhëheqësin e BFI.
Shkelja e parimeve dhe regullave demokratike të funksionimit të shtetit laik, do te duhej të alarmonte të gjithë opinionin publik në këtë shtet, si dhe të gjitha ambasadat që treguan zellin
e tyre të madh në mbajtjen në këmbë të këtij shteti të brishtë.
E besimtarëve të vërtetë shqiptarë, do të duhej t’u shërbente për t’u bindur në vërtetësinë e porosisë së rilindasve tanë, si dhe personaliteteve të shquara shqiptare si Hazif Ali Korça, Hoxhë
Idriz Gjilani, Hoxhë Rexhep Voka… marrë nga fjalët e vet profetit Muhamed a.s. “pa vatan, nuk ka iman”.
Afrim Fanda