Kategoritë: Reagime

Kur të vdekurit bëhen SIMBOL i KRIMIT më të madh të gjallët janë dënuar t’i përkujtojnë ata. Përgjithmonë.

Aurel Dasareti, Arizona (specialist i shkencave ushtarake dhe psikologjike)Sa më tepër që kalon koha aq më shumë vërejmë tek shqiptari një njeri që ka marrë rrugën e gabuar në kërkimin e tij të shpëtimit. “Politikanët” shqipfolës, UZURPATORËT të cilët me forcën e bajonetave të huaja, kanë mbytur lirinë tënde, vendosën terrorizmin; të pafytyrët 20 vite me radhë tallen me gjakun e martirëve, poshtërojnë nderin, dinjitetin tënd dhe të familjes tënde, kërkojnë të shesin Dheun e Shenjtë të Atdheut.

Breznitë përkeqësohen gjithnjë e më tepër. Do të vijë një kohë kur do të jenë në mënyrë të atillë sa të adhurojnë fuqinë (dhunën). Fuqia do të jetë e njëvlershme me të drejtën për ta, dhe do të zhduket nderimi për vullnetin e mirë. Më në fund, kur njeriu nuk do të jetë më i aftë të indinjohet për padrejtësinë, apo të turpërohet prej pranisë së shpirtngushtësisë, natyra do t’i shkatërrojë. E pra, deri atëherë, do të ketë një shpresë, vetëm nëse njerëzia e zakonshme do të ngrihet dhe do të përmbysë tiranët që e kanë vënë nën zgjedhë.

Që shoqëria shqiptare të funksionojë në mënyrë të përshtatshme, është e nevojshme që anëtarët e saj të kenë dëshirë të bëjnë atë që duhet të bëjnë. Procesi i shndërrimit të energjisë psikike të përgjithshme në energji psikoshoqërore të posaçme është ndërmjetësuar nga karakteri shoqëror. Mënyra me anë të të cilave krijohet karakteri shoqëror janë kulturore. Shoqëria iu përçon të rinjve vlerat e saj, normat e sjelljes, urdhërimet, etj., me ndërmjetësimin e prindërve. Në një kuptim më se elementar, karakteri është një dukuri njerëzore; vetëm njeriu ia del mbanë të krijojë një zëvendësues për përshtatshmërinë e tij instiktive të humbur. Fitimi i karakterit është një element shumë i rëndësishëm dhe i domosdoshëm në procesin e mbijetesës të shqiptarëve të okupuar, por paraqet edhe mjaft vështirësi, e deri në rreziqe nga indiferenca e popullatës, sidomos intelektualëve, hajnitë e tradhtitë të liderëve politik si dhe shpërdoruesit e fesë islame (vehabistëve) dhe asaj krishtere ortodokse (grekofilëve).

Vallë ku e keni ju at trimërinë,
ju që për të tjera gjë s’kurseni,
që lavdëroheni aq në Perëndinë,
dilni një herë tregoni se kush jeni.

Në masën me të cilën është ngjizur nga traditat dhe motivon shqiptarin pa i bërë thirrje arsyes, karakteri shpesh nuk përshtatet me kushtet e reja, ose ndonjëherë është deri dhe në kundërshti me to.

Për mendimin tim gjendja politike është e errët, shumë e zezë. Nuk do të jetë aspak më ndryshe në këtë plan edhe nëse do të ketë ndonjë revolucion, gjë që nuk është e pamundshme.

Për ta përkthyer konceptin e gabueshmërisë në tema funksionale e për ta bërë më të qartë duhet të them se të gjitha idetë tona abstrakte, me pak përjashtime, janë në fakt ose potencialisht me të meta. Ato mund të përmbajnë një element të së vërtetës, por ai element ka gjasa të zmadhohet deri në at pikë sa të shtrembërojë realitetin. Tradhtarët nuk e shikojnë drejtë realitetin, ëndërrojnë se unë nuk ekzistojë, prandaj nuk i marrin seriozisht kritikat dhe sinjalet që me vite ua dërgoj. Është e vërtetë se këta kodosh nuk kanë përse të më frikohen pasi ende nuk më njohin.
- Më njeh ti mua?
- Të njoh.
- E unë të them se nuk më njeh, ose edhe në më keni njohur, ajo ka qenë ana ime e mirë. Ndërsa tani do më njihni anën time të keqe.

Jeta ime aktuale është fakt, në këtë aspekt unë s’kam mundësi ta qeras vetveten; por unë kam respekt për fatin dhe aspiratën time. Për to jam duke folur.

Kolonizatorët ju frikësojnë pasi nuk i njihni si duhet. Pamja që ofron moria e tyre është mbresëlënëse, me zor durohen ulërimat e tyre dhe ata kanë një mënyrë shumë kërcënuese të tundjes së armëve të tyre në ajër…

Stërgjyshërit tanë, ilirët ishin të njohur për karakterin e tyre luftarak dhe luftënxitës, madje gjaknxehtë. Karakteri i tyre krenar, i pavarur, i panënshtrueshëm, i vrullshëm dhe rebel qysh nga kohërat e mugëtirës si dhe përçarja e tyre nuk kanë favorizuar për krijimin e një etniteti politiko-shoqëror. Megjithatë, infrastruktura dhe reliefi i thyer i vendit nuk ka qenë i volitshëm për grumbullimin e fiseve të ndryshme të strukur në skutat e tyre malore.

Por, nëse shqiptarët në këto 20 vitet e fundit do të kishin vetëm një prijës dhe nëse do të merreshin vesh midis tyre, do të dekolonizonin trojet dhe do të formonin një popull të pamposhtur dhe sigurisht më të fuqishmin nga të gjithë popujt e Ballkanit, sipas mendimit tim. Por, për momentin kjo është e pamundur për ata pasi politikanët kanë tradhtuar, intelektualët kanë dështuar, popullata nuk është zgjuar dhe as nuk kanë zbuluar prijësin dhe nuk janë të interesuar për Bashkim, Atdhe e Komb, të përçarë keq në fe, parti, krahina, bajraqe e oxhaqe; prej nga rrjedh edhe dobësia e tyre.

Nuk është e mjaftueshme vetëm të bëhet pyetja “Kush duhet të qeverisë a të drejtojë”, por pasi t’i zgjedhim më të mirët dhe të pa-korruptuarit të gjejmë mënyrë “Si të kontrollohen ata që drejtojnë”, apo më saktë, “Si t’i organizojmë institucionet politike në mënyrë që t’i ndalojmë qeveritarët e këqij a të pazotë të na bëjnë shumë dëm”. Nuk ekziston asnjë tip autoriteti politik sipëror, më i mirë nga të tjerët e i vlefshëm në çdo situatë. Të gjitha format e legjitimimit të pushtetit (“prejardhja e fisme”, “hiri hyjnor” apo zgjedhja nga populli) e humbasin rëndësinë përballë çështjes së kontrollit, sepse edhe sikur ata që qeverisin të kenë ardhur në pushtet në mënyrë legjitime, kjo nuk do të thotë aspak se veprimet e tyre janë të përligjura.

Dikush arrin në përfundimet e tij mbi të gjitha duke u nisur nga një mbështetje emocionale, pa marrë në shqyrtim faktet. Për të tillët interesi privat – ideologjia e përkatësisë partiake zëvendëson njohuritë politike, ekonomike e shoqërore. Pasi kanë vendosur të besojnë në një ideologji që i përshtatet emocioneve të tyre, i mbanë të vërteta të gjitha faktet e shpallura nga ajo ideologji. Shqiptarët lypset të mbështeten në aftësitë e veta për t’i parë punët me sy kritik dhe në vullnetin e vet për të pasur rreth vetes njerëz që nuk ngurrojnë të shprehin kundërshtimin e tyre.

Konceptimet e shtrembëta dhe keqkuptimet që përshkojnë diskutimet tona ndihmojnë për t’i dhënë trajtë ngjarjeve ku marrim pjesë. Gabueshmëria luan në çështjet njerëzore po at rol që luan mutacioni në biologji. Edhe shqiptari duhet ta pranoje se njohja prej nesh e realitetit ku jetojmë është në thelb e mangët. Këtë mangësi e pa-përsosmëri lypset ta shohin me faktin se ne jemi pjesë e atij realiteti që përpiqemi të njohim dhe marrim pjesë në krijimin e tij. Kam kuptuar se në shoqërinë shqiptare, sidomos te “politikanët” ka një prirje për ta tepruar me rëndësinë e parasë. Paraja nuk duhet të jetë qëllim i jetës sonë. Për ne ajo duhet të jetë mjet për arritjen e qëllimit madhor: fitimin e Lirisë për gjithë shqiptarët e okupuar.

Diskutimet (kacafytjet) e shqiptarëve të rëndomtë, e sidomos e simpatizuesve të partive politike në forume të ndryshme, kanë dy aspekte. Njëri pasqyron si mendojnë këta të manipuluar, kurse tjetri si janë gjërat me të vërtetë. Atdhetarët e mirëfilltë, të gjithë ata që e ndjejnë veten shqiptar, doemos duhet ndryshuar qëndrimet e tyre personale nëse dëshirojnë ndryshime pozitive për Kombin; lypset t’ja bëjnë vetes një vështrim kritik, nuk duhet më të japin kontributin e vet për mirëqenien e kësaj garniture të politikanëve të dështuar, por të synojnë për të vënë ca rregull në këtë univers rrëmujë.

Në një shoqëri raciste që bazohet mbi okupimin e trevave tona, mbi kontrollin dhe mbi shfrytëzimin e popullatës shqiptare gjejmë karakteristika të parashikueshme. Ajo priret të dobësojë pavarësinë, integritetin, mendimin kritik, prosperitetin e atyre që i janë nënshtruar.

Armiku i jashtëm përherë ka futur spica ndër krerët shqiptarë me qëllim të ndarjes dhe përçarjes me anën e komploteve, tradhtive të brendshme.

“Shqyptar’, me vllazen jeni tuj u vra,
Nder nji qind çeta jeni shpernda;
Vjen njeri i huej e ju rri n’voter,
Me ju turpnue me grue e moter,
Baheni robt e njerit t’huej,
Qi nuk ka gjuhen dhe gjakun tuej
Para se t’hupet keshtu Shqypnia,
Me pushke n’dore le t’dese trimnia!” – stërgjyshi im

I vështirë është bashkimi i shqiptarëve sepse “kapedanët” lokal asnjëherë gjatë historisë tonë nuk kanë duruar dhe nuk durojnë politikën përqendronjëse të një udhëheqësi të vetëm që i prin kombit. Oborret “princore” shqiptare haheshin edhe sot e kësaj dite hahen në mes tyre se kush do të shkëlqen më shumë, “princi” i cilës mëhalle do të jetë i pari, pa një hov ndërmarrjesh të largëta ushtarake dhe pa një autoritet të lartë që t’i mblidhte tok.

Shqiptarët bashkimin rreth një udhëheqësi të përbashkët të Shqipërisë etnike e shikojnë si një shoqërim midis të barabartëve, dhe jo si një disiplinë, si një nënshtrim hierarkik kundrejt një autoriteti. Kjo mendësi ose kjo natyrë është i pari shkak që ka penguar formimin e një shteti shqiptar gjatë shekujve dhe që e ka shpërndarë racën shqiptare në të katër anët, si kashtën që e merr era.

Pjesët e ujit që qëndrojnë në sipërfaqe ndërrojnë paprerë: ngjiten nga fundi, nga maja zbresin në humnerë, formojnë shtjella, nivelime, zhvendosje. Mua më duket i pasur, i shndritshëm dhe i aftë për të qenë i lumtur, ai shpirt shqiptari që përparon vazhdimisht drejt një shtegtimi dhe shkëmbimi nga errësira e thellë tek zona e dritës.

nga Ditari im…

Lufto për vatan, mos iu friko vdekjes. Atje ku jetojmë ne, nuk është vdekja, dhe kur vdekja vinë, ne nuk ekzistojmë.

Aurel Dasareti, Arizona…nga diaspora, 11 prej nesh…nën moshën 20 vjeçare, shumë të…disiplinuar dhe ushtruar në bashkëpunim kolektiv dhe si individ. Kemi me vete vetëm armë të lehta, bazuka, hedhëse granatash dhe pushkë automatike….presim në kureshtje për të pa se cilin drejtim marrin aeroplanët. Nuk është kjo hera e parë që ndodhën me ne. Si të huaj që jemi akoma nuk na është bërë rutinë kjo që t’i shikojmë këto “zogj” prej së poshtmi…

Aeroplanët afrohen, më afër se më parë, dhe papritmas ndahet një prej tyre dhe shkon poshtë. Ne u fugëm horizontalisht në tokë dhe u strukëm nën disa dru të mëdhenj. Aeroplani fluturon 70-80 metra mbi ne dhe lëshon 4 bomba afër nesh. Dëgjohen ushtima të tmerrshme. Lufta e huaj, në tokën e huaj na ishte afruar, na ishte afruar shumë më tepër në jetët tona sesa që ne kishim paramenduar. Po, në at shkallë që çdo luftëtar i ri as që kishte fantazinë me parashikuar se çka e pret kur ai si i implikuar direkt hyn brenda një zone luftarake të huaj. Bombardohemi sërish, e sërish…Ushtarët qëndrojnë nën dru dhe shtrëngojnë grushtin të drejtuar nga qielli duke pëshpëritur e sharë pakuptim. Ne nuk kemi mendime të larta për pilotët atje, të cilët nuk guxojnë të lëshohen në tokë ku do të ballafaqoheshim gjoks në gjoks. Pas tetë rende bombardimesh dhe nga fundi disa herë të gjuajtur nga mitraloz të rëndë, aeroplanët u larguan…

Para fillimit të betejës, i motivoj dhe trimëroj: “Miq dhe bashkëluftëtarë…një ditë me diell, edhe te delet shqiptare…befasisht, do të zbres dashi…ku ta dijë unë i shkreti… Jemi larg atdheut të gjyshërve tonë, por edhe këtu armiku është i njëjti…Lufto për vatan, mos iu friko vdekjes. Atje ku jetojmë ne, nuk është vdekja, dhe kur vdekja vinë, ne nuk ekzistojmë.”

Ne sulmuam befas, shpejt dhe fuqishëm duke kënduar:

“Moj shqiponja me dy krena
Ta ndij zanin nëpër breza
O kur të kujtoj ty në luftime
Bahet pushkë kjo zemra ime”

dhe duke gjuajtur me të gjithë armët, harxhuam gjithë municionet….U bë tollovi ferri, dhe ne u drejtuam nga bregu i lumit….

(nga Ditari im luftarak: “Dera e pestë e Ferrit”- 4 mars 1995)

Naiviteti i Albinit!

Aurel Dasareti, Arizona
Fatin mund ta përballosh vetëm duke e kuptuar realitetin.Kam respekt të konsiderueshëm për z Albin Kurti, ama nuk pajtohem assesi kur ai në letrën e tij “Mbulesa” thotë:

“Islami e krishterimi nuk janë rrezik për kombin shqiptar. Territori kombëtar dhe pasuritë kombëtare janë në rrezik dhe jo identiteti kombëtar…Aq i fuqishëm e i qëndrueshëm është identiteti ynë kombëtar shqiptar saqë islami e krishterimi përfundojnë të integruara në kulturën dhe traditën tonë ashtu siç ka ndodhur tashmë përgjatë shekujve. Reagimet histerike se mos po hyjmë në krizë të identitetit kombëtar janë transferim…Shqetësimi për islamin e krishterimin ndër shqiptarë është kryesisht artificial.”

Po i bie shkurtër. Naivitet i madh një gjykim kësisoj i Albinit. Realiteti është ndryshe. Me miliona shqiptarë vullnetarisht janë asimiluar në “vëllezër” të fesë: turq, serb, “maqedon” grek etj e asnjë prej këtyre nuk u asimilua në shqiptar. A paskemi ne identitet të fuqishëm kombëtar a? Jo, ne kemi krizë të madhe identiteti. Islami e krishterimi nuk do t’ishin rrezik për kombin shqiptar – sikur të praktikoheshin islami dhe krishterimi burimor, lokal, e jo ai universal.

Mitet e Biblës dhe Kuranit, si çdo mit tjetër i njerëzimit, janë të pavlera dhe shumë të rrezikshme deri kur nuk u japim vetë një interpretim për ne dhe kohën tonë. Porse atëherë mund të bëhen shumë të rëndësishëm për ne.

Natyra fetare e mistifikon realitetin dhe shpesh nuk e merr shumë seriozisht. Gjithnjë është e prirë drejt lojës. Nuk i edukon bijtë, por mundohet t’i bëjë të lumtur.

Albini është atdhetar, energjik dhe vepron. Por, vetëm një hartë udhëzuese nuk është e mjaftueshme si prijë për veprimin; njeriu ka nevojë edhe për një pikësynim që i thotë se ku të shkoj.

Gjurmëve të një shqetësimi

Një shqetësim edhe më i madh, që vjen nga një shkrirje edhe më e madhe është fakti se askush në Maqedoni, fjalën e kemi për institucionet dhe zyrtarët që paguhen për këtë punë, nuk e di saktësisht, se sa shqiptarë ndodhen aktualisht në botën e jashtme, duke filluar prej viteve 50-60, kur ishte aktuale shpërngulja e shqiptarëve për në Turqi, e deri te vitet më të vonshme të migrimit ekonomik në Europë dhe në shtetet tejoqeanike. Ky shqetësim bëhet edhe më i madh, kur lexohen raportet, nëpër mediet maqedoanse, ku jepen vetëm shifra përgjithësuse, duke i futur të gjithë të mërguarit në një grafë: makedonci

Lindita SEJDIUKëtyre ditëve në shtypin maqedonas u prezentua një shqetësim, që kishte të bënte me “shkrirjen” e popullatës me prejardhje nga Maqedonia, që aktualisht ndodhet në mërgim, në Europë, Amerikë, Australi, Kanada e gjetiu. Nga burimet që i referohej ky shtyp, qoftë në instirtucionet vendore, apo në shtetet ku jetojnë e punojnë bashkëatdhetarët tanë, përvijohej një shqetësim shumë legjitim, sa i përket mundësisë që një numër i madh i njerëzve tanë të “avullohen” dhe për pasojë numri i tyre të reduktohet në përmasa drastike.

Në regjistrimet e popullisë që janë zhvilluar në shtetet e sipërpërmendura, banorët nuk e paskan të drejtën të deklarojnë prejardhjen etnike, a fetare të tyre dhe në këtë kontekst edhe shqetësimi për “shkrirjen” e mërgimtarëve tanë në totalin e popullsisë vendase, është treguar me bazë.

Por, një shqetësim edhe më i madh, që vjen nga një “shkrirje” edhe më e madhe është fakti se askush në Maqedoni, fjalën e kemi për institucionet dhe zyrtarët që paguhen për këtë punë, nuk e di saktësisht, se sa shqiptarë ndodhen aktualisht në botën e jashtme, duke filluar prej viteve 50-60, kur ishte aktuale shpërngulja e shqiptarëve për në Turqi, e deri te vitet më të vonshme të migrimit ekonomik në Europë dhe në shtetet tejoqeanike.

Ky shqetësim bëhet edhe më i madh, kur lexohen raportet, nëpër mediet maqedoanse, ku jepen vetëm shifra përgjithësuse, duke i futur të gjithë të mërguarit në një grafë: “makedonci”.

Rëndësia e diasporas për zhvillimin ekonomik të një vendi është një prej elementeve më të rëndësishme të politikave zhvilllimore, që duhet t’i ketë ai shtet. Këto politika nuk ka nevojë të apostrofohen vetëm kur mbahen zgjedhjet, por ato duhet të kultivohen në kontinuitet. Në këtë kontekst ende nuk e dime, se si do të jetë epilogu i debatit për mundësinë e votimit të diasporas në zgjedhjet e ardhshme. Por, ajo që vlen të potencohet zëshëm është mungesa e një sensi të vazhdueshëm të partive shqiptare për ta absorbuar, si preokupim diasporën në shumë rrafshe të zhvillimit të viseve të banuara me shqiptarë. Nëse ne aktualisht nuk e dimë saktësisht indeksin demokgrafik të diapsorës tonë në Perëndim, atëherë vështirë e kemi të nxjerrim edhe konkluzione përcjellëse për efektet e saja në zhvillimin e vendit.

Në institucionet vendore, sidomos Ministria e Arsimit, e Ekonomisë, e Punëve të Jashtme, mungojnë digastere të posaçme që merren ekskluzivisht me diapsorën. Prandaj sot e kemi një siatuatë kaotike në pikëpmaje të mësimit plotësueës në gjuhën shqipe në diapsorë, që do të ishte kompetencë e Ministrisë së Arsimit. Por edhe ministritë tjera, sidomos ajo e Ekonomisë, janë prapa në këtë aspekt, sepse nuk janë të vogla resurset financiare, kadrovike e njerëzore të diapsorës sonë, të cilët nuk kanë një pikë referimi dhe menaxhimi për kanalizimin e tyre në nevojat dhe kërkesat e vendit, prej nga vinë ata.

Nuk na duket jonormal shqetësimi i kolegëve maqedonas për “shkrirjen” e populatës maqedonase në “detërat” e gjërë të demografisë së huaj, por ajo që është jonormale në këtë kontekst është mungesa e sensit total të politikanëve shqiptarë për ta përceptuar këtë problem në fokus të interesave nacionale të zgjedhësve dhe të afërmve të tyre, që aktualisht ndodhen në diasporë.

PRESHEVA ËSHTË KOSOVË!

Sot, me datë 16.1.2009, Lëvizja për Bashkim zhvilloi aksionin “PRESHEVA ËSHTË KOSOVË!”.
Grupi Nismëtar për themelimin e organizatës së të rinjve të Lëvizjes për Bashkim me këtë datë shpërndau 10000 fletëpalosje në të cilat shprehen qëndrimet e Lëvizjes për Bashkim në lidhje me trojet shqiptare të mbetura nën Serbi.
Qëllimi i këtij aksioni ishte përkrahja e vëllezërve tanë të pushtuar nga Serbia si dhe sensibilizimi i opinionit në lidhje me këtë çështje.PRESHEVA ËSHTË KOSOVË!

Presheva, Bujanoci e Medvegja janë Kosovë

Presheva, Bujanoci e Medvegja historikisht kanë qenë pjesë përbërëse e Kosovës.

Vetëvendosja

Populli shqiptar i cili jeton në trojet e veta në Preshevë, Bujanoc e Medvegjë i ka të gjitha karakteristikat e kombit: ai është formuar historikisht në bazë të gjuhës së përbashkët, vazhdimësisë territoriale, formimit të njëjtë shpirtëror, si dhe kompaktësisë ekonomike me pjesët tjetra të kombit. Prandaj populli shqiptar në këto komuna e ka të drejtën e patjetërsueshme të vetëvendosjes së kombeve deri në shkëputje.

Rreziku i shpërnguljes

Presheva, Bujanoci e Medvegja aktualisht jetojnë në kushte pushtimi – nën dhunë, terror e militarizëm dhe nën tendencë të vazhdueshme për shpërngulje e asimilim.

Politika e gabuar

Politika e Qeverisë shqiptare, politika e Qeverisë së Kosovës, si dhe e spektrit politik të Preshevës, Bujanocit e Medvegjës ndaj popullit shqiptar në këto komuna është thellësisht e gabuar. Në njërën anë, kjo çështje injorohet; në anën tjetër, populli shqiptar i këtyre komunave quhet dhe trajtohet si pakicë kombëtare (!). Dhe në këtë mënyrë fati i kësaj pjese të kombit shqiptar lihet në mëshirën e Serbisë.

Reciprocitet deri në vetëvendosje

Reciprociteti në zbatimin e të drejtave të barabarta në mes të Preshevës, Bujanocit e Medvegjës (të banuara me shumicë shqiptare) dhe Leposaviqit, Zveçanit e Zubin Potokut (të banuara me shumicë serbe) do të ishte në këto rrethana rruga më e mirë drejt zgjidhjes së çështjes shqiptaro-serbe. Kjo do të ishte një rrugëzgjidhje bashkëkohore, paqësore dhe, në fund të fundit, njerëzore, sepse kështu do të shmangeshin tensionet, marrëdhëniet e këqija dhe mundësia e konflikteve. Njëkohësisht kjo do të çonte lehtë në zgjidhjen përfundimtare – vetëvendosjen e kombeve. (LËVIZJA PËR BASHKIM)